ریچر جایی خوانده بود که ساختن یک صندلی رستوران نیازمند علم خاصی است. مشخصاً میبایست بادوام باشد و ارزش پولی را که برای آن پرداخت میشود داشته باشد، و میبایست تا حدودی آدم را به خود جذب کند، ولی نمیتوانست در واقعیت زیادی راحت باشد وگرنه مشتریها تمام شب مینشستند و سه بار سهم نشستن سر میز در یک شب به دو بار تبدیل میشد و رستوران پول ضرر میکرد. کنترل سهم و میزان فروش هر میز در کسبوکار رستوران عوامل مهمی بودند، و ریچر با خودش فکر کرد که سازندگان صندلی کاملاً از این مسئله آگاهند.