بریده‌هایی از کتاب پاچینکو

«فقط مطالعه کن. همه چیز را یاد بگیر. مغزت را از علم و دانش پُر کن. این تنها قدرتی است که هیچ‌کس نمی‌تواند از تو بگیرد.»

آه، حافظهٔ شکم از قلب قوی‌تر است.»

تاریخ همهٔ ما را ناامید کرد اما مهم نیست.

برای این‌که به جایی تعلق داشته باشی، چیزی بیش از خون لازم است.

گورو سان به من یاد داد که ارزش ندارد آدم با افراد بد دم‌خور شود.

آن رعیت‌ها می‌دانستند که پسری لوس و ننر بیش از یک پسر مرده می‌تواند به خانواده آسیب برساند.

آنها طاقت ناراحتی هونی را نداشتند اما آن‌قدر دوستش داشتند که از خطاهاش نگذرند و لوسش نکنند. آن رعیت‌ها می‌دانستند که پسری لوس و ننر بیش از یک پسر مرده می‌تواند به خانواده آسیب برساند.

دانستن این موضوع موجب تسلی‌مان می‌شود. این‌که بدانیم وقتی رنج می‌کشیم تنها نیستیم.

آموخته بود که افرادی را که دوست داری همیشه همه‌جا با تو هستند.

تاریخ همهٔ ما را ناامید کرد

«هرجا که می‌روی می‌بینی مردم فاسداند. خوب نیستند. می‌خواهی یک مرد خیلی بد را ببینی؟ خُب، از یک مرد معمولی، یک مرد موفق دور از تصورش بساز. بگذار ببینیم وقتی هر کاری را که می‌خواهد بتواند انجام دهد، چقدر می‌تواند خوب باشد

آیا به این دلیل که استثمار شده‌ایم باید دیگران را استثمار کنیم؟

روی چیزی تمرکز کن که می‌توانی آن را داشته باشی.

اگر مردم از تو خوششان نمی‌آید، همیشه تقصیر تو نیست.

چرا مردها وقتی به خواسته‌شان نمی‌رسند، می‌گذارند و می‌روند؟

حالت چهره‌اش همیشه مانند کودکی بود که هدیهٔ تولدش باعث ناامیدی‌اش شده.

نمی‌توانیم هرکسی را که با بی‌مهری و بی‌فکری حرفی می‌زند یا می‌نویسد دستگیر کنیم.»

«ماری که پوست می‌اندازد بازهم یک مار است.»

زندگی خیلی گَند است ولی نه همیشه.

برای این‌که به جایی تعلق داشته باشی، چیزی بیش از خون لازم است.

آن رعیت‌ها می‌دانستند که پسری لوس و ننر بیش از یک پسر مرده می‌تواند به خانواده آسیب برساند. لذا از زیاده‌روی در عشق‌ورزیِ به او پرهیز می‌کردند.

سونجا یا، زندگی یک زن کار بی‌وقفه و رنج است. رنج است و باز هم رنج.

یک زن در هر صورت همیشه باید انتظار رنج را داشته باشد و باید سخت کار کند. جز خودمان هیچ‌کس نمی‌تواند به زنی ضعیف کمک کند.

«ثروت یک مرد به او این حق را نمی‌دهد که به دختر نجیبی از یک خانوادهٔ خوب گستاخی کند.

دانستن این‌که چه افکاری دارد فرق می‌کرد. وقتی می‌خواست از افکار کسی سر درآورد از او سؤال‌های زیادی می‌پرسید. بیشتر مردم افکار خود را با کلمات بیان و بعد با عمل آن را ثابت می‌کنند. تعداد کسانی که حقیقت را می‌گویند بیش از آنهایی است که دروغ می‌گویند. افراد کمی دروغ گوهایی ماهرند. چیزی که او را بیشتر ناامید می‌کرد این بود که مشخص می‌شد آن شخص فرقی با دیگری ندارد. او زن‌های باهوش را به زن‌های خنگ و زن‌های سخت‌کوش را به زن‌های تنبل ترجیح می‌داد.

در کلیسا؛ جایی که بخشش انتظار می‌رود، ماجراهای زیادی می‌شنوی

«اما خدایی که کارهایی را انجام دهد که ما فکر می‌کنیم درست و خوب است، نمی‌تواند خالق جهان باشد بلکه عروسک خیمه شب بازی ماست. برای همهٔ اتفاق‌ها دلایل زیادی وجود دارد که خارج از فهم ماست.»

«خداوند همچنان به ما اطمینان می‌دهد که حتا زمانی که گناه می‌کنیم، باز هم ما را دوست دارد. به‌نوعی ماهیت عشق او به بندگانش شبیه ازدواجی پایدار است. یا آن‌طور که پدر یا مادری فرزند نامشروع خود را دوست دارند. هوشع فراخوانده شد تا مثل خداوند مجبور شود کسی را دوست بدارد که دوست داشتنش سخت بود. وقتی گناهکاریم دوست داشتنمان سخت می‌شود، گناه همیشه تخلفی از فرامین خداست.

فکر می‌کنید مهم است که ما احساس کنیم خداوند چه احساسی دارد؟» «بله. البته. اگر کسی را دوست داشته باشی ناگزیر در رنج او هم شریک می‌شوی. اگر ما خدای خود را دوست داشته باشیم فقط برای این نیست که او را تحسین کنیم، از او بترسیم یا چیزی از او بخواهیم بلکه باید احساسات او را تشخیص دهیم که به خاطر گناهان ما اندوهگین می‌شود. و وقتی در رنجیم مثل ما رنج می‌برد. دانستن این موضوع موجب تسلی‌مان می‌شود. این‌که بدانیم وقتی رنج می‌کشیم تنها نیستیم.»

خطرناک است که فکر کنیم هر چیزی نشانه‌ای از طرف خداست. شاید خدا همیشه با ما حرف بزند اما ما ندانیم چطور گوش کنیم