کتاب پاچینکو

آه، حافظهٔ شکم از قلب قوی‌تر است.»

«فقط مطالعه کن. همه چیز را یاد بگیر. مغزت را از علم و دانش پُر کن. این تنها قدرتی است که هیچ‌کس نمی‌تواند از تو بگیرد.»

برای این‌که به جایی تعلق داشته باشی، چیزی بیش از خون لازم است.

گورو سان به من یاد داد که ارزش ندارد آدم با افراد بد دم‌خور شود.

تاریخ همهٔ ما را ناامید کرد اما مهم نیست.

آن رعیت‌ها می‌دانستند که پسری لوس و ننر بیش از یک پسر مرده می‌تواند به خانواده آسیب برساند.

آنها طاقت ناراحتی هونی را نداشتند اما آن‌قدر دوستش داشتند که از خطاهاش نگذرند و لوسش نکنند. آن رعیت‌ها می‌دانستند که پسری لوس و ننر بیش از یک پسر مرده می‌تواند به خانواده آسیب برساند.

آموخته بود که افرادی را که دوست داری همیشه همه‌جا با تو هستند.

دانستن این موضوع موجب تسلی‌مان می‌شود. این‌که بدانیم وقتی رنج می‌کشیم تنها نیستیم.

تاریخ همهٔ ما را ناامید کرد

«ثروت یک مرد به او این حق را نمی‌دهد که به دختر نجیبی از یک خانوادهٔ خوب گستاخی کند.

«هرجا که می‌روی می‌بینی مردم فاسداند. خوب نیستند. می‌خواهی یک مرد خیلی بد را ببینی؟ خُب، از یک مرد معمولی، یک مرد موفق دور از تصورش بساز. بگذار ببینیم وقتی هر کاری را که می‌خواهد بتواند انجام دهد، چقدر می‌تواند خوب باشد

از صحبت با او لذت می‌بردم. زیاد حرف نمی‌زد اما هر چه را که می‌گفت کاملاً از روی فکر بود

آیا به این دلیل که استثمار شده‌ایم باید دیگران را استثمار کنیم؟

روی چیزی تمرکز کن که می‌توانی آن را داشته باشی.

«چرا سعی می‌کنی کاری کنی که آن بچه‌ها از تو خوششان بیاید؟» هاروکی جواب داد: «مگر چارهٔ دیگری هم دارم؟» «می‌توانی به آنها بگویی بروند به جهنم و به زندگی خودت بچسبی.» «و تو چه نوع زندگی‌ای داری؟» قصد هاروکی بی‌احترامی نبود. فقط می‌خواست بداند راه دیگری هم هست. «گوش کن، اگر مردم از تو خوششان نمی‌آید، همیشه تقصیر تو نیست. این را برادرم به من گفته.»

اگر مردم از تو خوششان نمی‌آید، همیشه تقصیر تو نیست.

چرا مردها وقتی به خواسته‌شان نمی‌رسند، می‌گذارند و می‌روند؟

حالت چهره‌اش همیشه مانند کودکی بود که هدیهٔ تولدش باعث ناامیدی‌اش شده.

نمی‌توانیم هرکسی را که با بی‌مهری و بی‌فکری حرفی می‌زند یا می‌نویسد دستگیر کنیم.»

«ماری که پوست می‌اندازد بازهم یک مار است.»

زندگی خیلی گَند است ولی نه همیشه.

برای این‌که به جایی تعلق داشته باشی، چیزی بیش از خون لازم است.

آن رعیت‌ها می‌دانستند که پسری لوس و ننر بیش از یک پسر مرده می‌تواند به خانواده آسیب برساند. لذا از زیاده‌روی در عشق‌ورزیِ به او پرهیز می‌کردند.

سونجا یا، زندگی یک زن کار بی‌وقفه و رنج است. رنج است و باز هم رنج.

یک زن در هر صورت همیشه باید انتظار رنج را داشته باشد و باید سخت کار کند. جز خودمان هیچ‌کس نمی‌تواند به زنی ضعیف کمک کند.

دانستن این‌که چه افکاری دارد فرق می‌کرد. وقتی می‌خواست از افکار کسی سر درآورد از او سؤال‌های زیادی می‌پرسید. بیشتر مردم افکار خود را با کلمات بیان و بعد با عمل آن را ثابت می‌کنند. تعداد کسانی که حقیقت را می‌گویند بیش از آنهایی است که دروغ می‌گویند. افراد کمی دروغ گوهایی ماهرند. چیزی که او را بیشتر ناامید می‌کرد این بود که مشخص می‌شد آن شخص فرقی با دیگری ندارد. او زن‌های باهوش را به زن‌های خنگ و زن‌های سخت‌کوش را به زن‌های تنبل ترجیح می‌داد.

در کلیسا؛ جایی که بخشش انتظار می‌رود، ماجراهای زیادی می‌شنوی

«اما خدایی که کارهایی را انجام دهد که ما فکر می‌کنیم درست و خوب است، نمی‌تواند خالق جهان باشد بلکه عروسک خیمه شب بازی ماست. برای همهٔ اتفاق‌ها دلایل زیادی وجود دارد که خارج از فهم ماست.»

«خداوند همچنان به ما اطمینان می‌دهد که حتا زمانی که گناه می‌کنیم، باز هم ما را دوست دارد. به‌نوعی ماهیت عشق او به بندگانش شبیه ازدواجی پایدار است. یا آن‌طور که پدر یا مادری فرزند نامشروع خود را دوست دارند. هوشع فراخوانده شد تا مثل خداوند مجبور شود کسی را دوست بدارد که دوست داشتنش سخت بود. وقتی گناهکاریم دوست داشتنمان سخت می‌شود، گناه همیشه تخلفی از فرامین خداست.