بریده‌هایی از کتاب دیکتاتورهای مدرن

یک دیکتاتور مدرن خواهان محبوبیت در بین توده‌ها ونوعی حمایت سیاسی است تا از این طریق، مشروعیت قدرت خود را حفظ کند. بنابراین سرکوب و ارعاب مخالفین می‌بایست در دستور کار قرار گیرد. دیکتاتور این هدف را با داغ و درفش نهادن بر دهان مخالفین و با وارد آوردن اتهاماتی چون «ضد اتقلاب»، «فئودال»، «وطن فروش»، «نوکر اجنبی»، «دست‌نشاندهٔ استعمار»، تحقق می‌بخشد.

آن‌ها می‌بایست راهی برای حل این چالش و گذار از بحران می‌یافتند. بنابراین زبان و گفتمانی آتشین و تند را برای جبران مشکلات داخلی و ضعف‌های خارجی در پیش گرفتند تا عدم ثبات خود و مشروعیت رو به ضعف را با شعارهایی مانند صدور آرمان‌ها و انقلاب، دشمنان تراشی، ایجاد رعب و وحشت روانی، ترور و نهایتاً اتحاد با شوروی کمونیستی و یا ایجاد پیمان‌های منطقه‌ای با حکومت‌های مشابه جبران کنند

در جوامع جهان سوم، تجهیزات و ارتش مدرن تنها منجر به جاه‌طلبی سیاسی فرماندهان ارتش شد. استفاده از تجهیزات مدرن، این اندیشه را در ذهن آن‌ها ایجاد کرد که می‌بایست از بودجه ملی نیز سهم بیشتری داشته باشند. آموزش در زمینهٔ دفاع از امنیت ملی این توهم را شکل داد که آن‌ها لایق‌ترین گروه برای ادارهٔ کشور و حفاظت از منافع آن هستند.

باش تا نفرینِ دوزخ از تو چه سازد، که مادرانِ سیاه‌پوش ـ داغ‌دارانِ زیباترین فرزندانِ آفتاب و باد ـ هنوز از سجاده‌ها سر برنگرفته‌اند!

بنابراین زبان و گفتمانی آتشین و تند را برای جبران مشکلات داخلی و ضعف‌های خارجی در پیش گرفتند تا عدم ثبات خود و مشروعیت رو به ضعف را با شعارهایی مانند صدور آرمان‌ها و انقلاب، دشمنان تراشی، ایجاد رعب و وحشت روانی، ترور و نهایتاً اتحاد با شوروی کمونیستی و یا ایجاد پیمان‌های منطقه‌ای با حکومت‌های مشابه جبران کنند.

دیکتاتوری مدرن جهان سوم، نوآوری‌های افکار مارکسیستی و فاشیستی را با هویت ملی و شرایط تاریخی جامعه ترکیب می‌کند تا مشروعیت قدرت خود را از ادغام پوپولیست عوام‌گرا (ایجاد تریبون برای توده‌ها) و ناسیونالیست افراطی (به بهانه دفاع از کشور در برابر امپریالیست) روحیهٔ انقلابی گرایی (در جهت تخریب نظم و رویه‌های نظام قبلی) و سوسیالیسم (که هدفش ادارهٔ منابع و ثروت کشور است)، به‌دست آورد.