کتاب گل اسکلتی

داشتم فکر می‌کردم، با اینکه ما برای همدیگه خیلی ارزشمندیم، چه قبولش کنی چه نکنی، ما هم گاهی بدون قصد و قرض، به هم دیگه آسیب می‌زنیم.

زخم‌هایی که من ناخواسته بهت زدم، خوب شده؟ متاسفم اگر که هنوز گاهی به خاطر رفتار من، درد می‌کشی... اگر هم تا الان متوجه نشدم که کدوم رفتارم روح لطیف تو رو خراشیده، الان زخم‌هاتو بهم نشون بده و بگو کدوم‌کارم باعثشون شده؟

حتی این چیزها هم یه بخشی از ماست. نشونه‌هایی از خاطرات و عشقمونه. اگر هنوزم خجالت می‌کشی که زخم‌هاتو بهم نشون بدی و ازشون حرف بزنی، پس لطفا فقط منو محکم به آغوش بگیر. حتی اگر زخم‌هاتو نبینم، می‌خوام اونارو با لمس روحت حس کنم، تا این‌طوری تمامِ تورو بشناسم.

تو زندگی ما چیزهایی وجود دارن که انقدر زیبا و خیره‌کننده هستن که نمیشه چشم ازشون برداشت. چیزهایی هم هستن که نمی‌تونیم اون‌هارو با چشم ببینیم، اما مثل گلبرگ‌های نامرئی این گل، وجود دارن.

عشق، این قدرت رو داره که از هر کسی، یه احمق بسازه!

آیا اشتباهی هم کشنده‌تر از این که همیشه احساسات خودمان‌را اولویت قرار بدهیم، وجود دارد؟

این که مردم سعی می‌کنن حال من رو خوب کنن، چیز بدی نیست، اما گاهی اوقات به جای تشویق و انگیزه دادن، می‌خوام بشنوم که"اشکالی نداره، امروزو استراحت کن، بقیه‌شو بذار برای فردا"

‫یادداشت: ‫من، معنی "دوستت دارم" را فراموش کرده بودم ‫دوستت دارم... دوستت دارم...

داشتم فکر می‌کردم، با اینکه ما برای همدیگه خیلی ارزشمندیم، چه قبولش کنی چه نکنی، ما هم گاهی بدون قصد و قرض، به هم دیگه آسیب می‌زنیم.

بعضی روزها این‌طوریه! روزی که بدون هیچ دلیل خاصی، خسته‌کننده و طاقت‌فرساست. روزی که کارهایی که معمولا آسون انجام میشن، هیچ جوری به نتیجه نمی‌رسن و دوبرابر بیشتر از بقیه روزها آزاردهنده میشن.

می‌دونی؟ قلب آدم می‌تونه موجود گول زننده‌ای باشه. تا وقتی چیزی مال اون نیست، آرزو می‌کنه که اونو داشته باشه، اما به محض اینکه به دستش میاره، مثل یک گل چیده شده، شروع می‌کنه به پژمرده

تنها بودن، اینطوری نیست که اگر دوسش نداشته باشیم، یهو ول کنه و بره. اون، درست مثل یه سایه‌ست که توی کل زندگی دنبال‌مون می‌کنه. هرجایی، هر لحظه‌ای، به هر دلیلی، تنهایی گاه و بی‌گاه بهمون سر می‌زنه. هر قدر هم اطراف‌مون رو شلوغ کنیم، در آخر تنهایی‌م

تنهایی برای من غمگین نیست. برعکس، ازش لذت هم میبرم.

تنها بودن، اینطوری نیست که اگر دوسش نداشته باشیم، یهو ول کنه و بره. اون، درست مثل یه سایه‌ست که توی کل زندگی دنبال‌مون می‌کنه. هرجایی، هر لحظه‌ای، به هر دلیلی، تنهایی گاه و بی‌گاه بهمون سر می‌زنه. هر قدر هم اطراف‌مون رو شلوغ کنیم، در آخر تنهایی‌م.

روزهای من چه شاد باشه و چه غمگین، من احساساتمو از هم جدا نمی‌کنم. سعی نمی‌کنم با نادیده گرفتن احساسات بد و منفی‌ام یا سرکوب کردن‌شون، از دستشون فرار کنم. چون اونطوری، این دیگه زندگی نیست... زندگی رو ترکیب همهٔ خوب و بدها می‌سازه.

عشقی که از سر تنهایی شکل بگیرد، هیچ معنا و مقصدی ندارد.

زندگی که به ساز آدم‌ها نمی‌رقصه. دنیا راه و روش خودشو داره.