کتاب از واژه تا فرهنگ

فقط آدمهای بی‌درد و بی‌حرف، از ساده‌نویسی / گویی گریزانند، و می‌کوشند ضعف یا فقر فکر را در زیر طمطراق لفظ، پنهان کنند.

هرچه فاصله ذهن و زبان کمتر شود، نوشتن آسان‌تر می‌شود.

فرزانگی ساده‌وار، بر علّامگی پرنقش و نگار، ترجیح دارد.

ما هنوز به آن سطح از ادب فرهنگی و فرهنگ ادبی و رهایی از فردگرایی و تکروی نرسیده‌ایم که به زبان به‌عنوان دارایی همگانی (مشاع) احترام بگذاریم، نه به‌عنوان ملک طلق، و خمیربازی، برای بازیهای زبانی.