بریده‌هایی از کتاب آخرین رز کشمیری

 آدم هر چقدر هم ثروتمند باشد نمی‌تواند آن را بخرد و آن هم خلوت و تنهایی است.

کابوس تمام می‌شود و تو با این فکر که دیگر قرار نیست دوباره شروع شود، خودت را آرام می‌کنی. و بعد دوباره شروع می‌شود. و این دفعه بدتر از پیش.

خندیدن گاهی وقت‌ها تنها چیزی بود که ما را متعادل و معقول نگه می‌داشت. این رفتار، در آغاز، ناگفتنی‌ها و موضوعات وحشتناک را برایمان به چیزهایی قابل کنترل تبدیل می‌کرد.

اگر آدم به تمام شایعات گوش بدهد، آن وقت هرگز نمی‌تواند راه خودش را به سوی هیچ چیزی بیابد

زندگانی هستند که باید لحاظشان کرد و آن‌ها برای من از مردگان مهم‌ترند. و شاید حتی مهم‌تر از حقیقت.