کتاب آخرین رز کشمیری

 آدم هر چقدر هم ثروتمند باشد نمی‌تواند آن را بخرد و آن هم خلوت و تنهایی است.

«به من اصرار مکن که ترک‌ات گویم، یا از تعقیب تو دست بردارم: از آن رو که هر جا تو بروی، من نیز خواهم آمد، و هر جا منزل کنی، من نیز منزل کنم: آدم‌های من، آدم‌های تو و خدای تو هم خدای من است. هر جا که بمیری، من نیز آنجا می‌میرم، و همان جا دفن می‌شوم: پروردگار در حق من چنین می‌کند، و از این بیشتر هم، هر اتفاقی اگر بیفتد، جز آن‌که مرگ من و تو را از هم جدا کند.»

کابوس تمام می‌شود و تو با این فکر که دیگر قرار نیست دوباره شروع شود، خودت را آرام می‌کنی. و بعد دوباره شروع می‌شود. و این دفعه بدتر از پیش.

خندیدن گاهی وقت‌ها تنها چیزی بود که ما را متعادل و معقول نگه می‌داشت. این رفتار، در آغاز، ناگفتنی‌ها و موضوعات وحشتناک را برایمان به چیزهایی قابل کنترل تبدیل می‌کرد.

اگر آدم به تمام شایعات گوش بدهد، آن وقت هرگز نمی‌تواند راه خودش را به سوی هیچ چیزی بیابد

زندگانی هستند که باید لحاظشان کرد و آن‌ها برای من از مردگان مهم‌ترند. و شاید حتی مهم‌تر از حقیقت.

من خودم هم همین عقیده را دارم. و این حرف همه جا فاش و آشکارا گفته می‌شود که سیاستِ "تفرقه بینداز و حکومت کن" سیاستی است که این حرکت را برای تفرقه‌افکنی میان هندوها و مسلمانان برانگیخته است.

"چگونه و چرا را پیدا کن تا چه کسی بر تو معلوم شود"،

ما به سپیده‌دمان گذشته تعلق نداریم بلکه از آنِ نیمروزهای آینده‌ایم.

«به من اصرار مکن که ترک‌ات گویم، یا از تعقیب تو دست بردارم: از آن رو که هر جا تو بروی، من نیز خواهم آمد، و هر جا منزل کنی، من نیز منزل کنم: آدم‌های من، آدم‌های تو و خدای تو هم خدای من است. هر جا که بمیری، من نیز آنجا می‌میرم، و همان جا دفن می‌شوم: پروردگار در حق من چنین می‌کند، و از این بیشتر هم، هر اتفاقی اگر بیفتد، جز آن‌که مرگ من و تو را از هم جدا کند.»

بعد از این‌که مطمئن شد هیچ‌کس تعقیبش نمی‌کند و با این امید که کسی او را ندیده، یواشکی به گورستان برگشت. یک دسته‌گل از رزهای قرمز کوچک در دستش بود. وقتی آن را روی پشتهٔ خاک گور می‌گذاشت، گفت: «آخرین رز کشمیری.»