بریده‌هایی از کتاب خانه ای که در آن مرده بودم

می‌خواست حرفی بزند ولی سکوت کرد. نفهمیدم از توضیح دادن خسته شده بود یا فکر می‌کرد بیهوده با من دربارهٔ این موضوع صحبت می‌کند.

وقتی آدم عاشقه خیلی چیزها تصور می‌کنه. همیشه به خودش می‌گه ما با بقیه فرق داریم.

به نظرم، دخترها تقریباً همه‌شون رؤیای نواختن پیانو رو دارند

شاید من هم در آن خانهٔ قدیمی مرده باشم؟ در کودکی آن‌جا مرده بودم و جسدم تمام این مدت منتظر من بوده تا به دیدارش بروم. وانگهی آیا هر کسی خانه‌ای ندارد که در کودکی در آن مرده باشد؟ همه تظاهر به ندیدن خانه‌ای می‌کنیم که هنوز وجود دارد، چون علاقه‌ای به دیدنش نداریم.

چهار نوع بدرفتاری داریم: بدرفتاری جسمی، سهل‌انگاری یا عدم مراقبت، بدرفتاری طبیعی یا بدرفتاری روانی.

آیا هر کسی خانه‌ای ندارد که در کودکی در آن مرده باشد؟

به نظر می‌رسد چهل‌وپنج درصد مادران بدرفتار خود نیز قربانی بدرفتاری بوده‌اند. و اگر این‌طور نبوده، پدرشان در زمان کودکی آن‌ها ناپدید شده یا مادرشان به بیماری مهلکی دچار بوده و در خانه حضور نداشته و به این یا آن دلیل دچار آسیب روانی شده‌اند. می‌شود گفت کمبود محبت داشته‌اند. ‫چون عشقی از پدر و مادرشان نگرفته‌اند، دوست داشتن را بلد نیستند...

قبلاً لوبیای خشک پرت می‌کردیم بیرون خونه تا دیوها و شیطان‌ها دور بشند و خوشبختی وارد خونه بشه، ولی حالا دیگه این کار رو نمی‌کنیم.

ولی بابا می‌گه وقتی کتاب می‌خونه حالش بهتره. خوب می‌دونم که به کتاب خوندن علاقه داره،

او پدری جدی است. در صورتی که وقتی جسم ضعیف می‌شود، آدم نرم‌تر می‌شود.

«آدم نمی‌تونه با یک بار که به عملی دست می‌زنه خودش رو قضاوت کنه.»

می‌دونی که همیشه زنده‌ها برای مرده‌هاشون اون چیزی رو که دوست داشته‌ند می‌آورند

وانگهی آیا هر کسی خانه‌ای ندارد که در کودکی در آن مرده باشد؟ همه تظاهر به ندیدن خانه‌ای می‌کنیم که هنوز وجود دارد، چون علاقه‌ای به دیدنش نداریم.

به نظر می‌رسد چهل‌وپنج درصد مادران بدرفتار خود نیز قربانی بدرفتاری بوده‌اند. و اگر این‌طور نبوده، پدرشان در زمان کودکی آن‌ها ناپدید شده یا مادرشان به بیماری مهلکی دچار بوده و در خانه حضور نداشته و به این یا آن دلیل دچار آسیب روانی شده‌اند. می‌شود گفت کمبود محبت داشته‌اند. چون عشقی از پدر و مادرشان نگرفته‌اند، دوست داشتن را بلد نیستند... «بازتاب امری کاملاً طبیعی است.»

قبلاً لوبیای خشک پرت می‌کردیم بیرون خونه تا دیوها و شیطان‌ها دور بشند و خوشبختی وارد خونه بشه، ولی حالا دیگه این کار رو نمی‌کنیم.

دوست دارم برم یه مزرعه. می‌خوام زندگیم رو با رسیدگی به گاوها و اسب‌ها بگذرونم.

وانگهی آیا هر کسی خانه‌ای ندارد که در کودکی در آن مرده باشد؟

پدر و مادرها وقتی نمی‌دونند بچه‌شون کی می‌تونه به مدرسه برگرده کیف مدرسه‌ش رو می‌برند تا بتونه تا وقتی به مدرسه برمی‌گرده خودش درس‌هاش رو بخونه. یکی از دوست‌هام که تو شرکت بیمه کار می‌کرد می‌گفت

۵ دسامبر. آفتابی. بابا امروز مرد. فکر می‌کنم از این مختصرتر نمی‌شد غمش را بگوید.

از لحظه‌ای که دیدمش احساس همبستگی زیادی با او می‌کردم. بدون شک چون او هم احساس تنهایی می‌کرد.

«می‌دونی برای پدر و مادر سخت‌ترین چیز چیه؟ تحقیر شدن از طرف بچه‌شون.»

اغلب کودک‌های آزاردیده و شکنجه‌شده همیشه در تنهایی زجر می‌کشند و از اعتماد به دیگران ناتوانند.

هر کسی ناگزیر است تنها باشد.

به زندگی ادامه خواهم داد با این باور که کس دیگری نیستم جز خود من.

شاید من هم در آن خانهٔ قدیمی مرده باشم؟ در کودکی آن‌جا مرده بودم و جسدم تمام این مدت منتظر من بوده تا به دیدارش بروم

گفت: «اجازه بده آخرین حرفم رو بزنم. به نظرت نمی‌آد اون زمان تو و من شبیه هم بودیم؟ وقتی تو رو می‌دیدم احساس می‌کردم خودم رو تو آینه می‌بینم. و این پایان دردآوری داشت.»

تنبلی انسان رو نابود می‌کنه.

وقتی آدم عاشقه خیلی چیزها تصور می‌کنه. همیشه به خودش می‌گه ما با بقیه فرق داریم.

«فقط قتل‌ها نیستند که با قصد قبلی صورت می‌گیرند.» «چی می‌خوای بگی؟» «خودکشی‌ها هم هستند.»

وقتی می‌بینم چه‌طور این شخص عوض شده برایم به طرز دردناکی یادآور این است که ما کاری جز متهم کردن نمی‌کنیم.