کتاب تا طلاق نگرفتند ننوشتند

مدتی قبل خبرنگاری از من پرسید: «به نظر شما هم‌اکنون گرایش‌های فرهنگی مردم به کدام سمت است؟» گفتم امکان دارد با هم به پشت‌بام برویم؟ تعجب کرد و دلیل خواسته‌ام را پرسید. گفتم: «باید جهت دیش‌های ماهواره را ببینم!»

مطبخ در خانه‌های قدیمی ایرانی در گوشه‌ای تقریباً پرت از خانه قرار داشت. گویی جایی مانند مطبخ و مستراح که در خدمت حوائج دنیوی بودند باید از قلب خانه دور می‌ماندند.

جامعۀ قدرناشناسی هستیم. عالمان حوزۀ پزشکی و آنان که مغز و قلب را جراحی می‌کنند همواره دیده می‌شوند، چون با جسم سروکار دارند، ولی عالمان علوم انسانی که با رفتار و کردار انسان‌ها سروکار دارند و عمر خود را در این مسیر سپری کرده‌اند دیده نمی‌شوند. جامعۀ ما بیماری جسمی را خیلی خوب می‌فهمد، ولی عقب‌ماندگی تربیتی را نه.

به این فکر کردم که گاهی اوقات قرار دادن یک «چرا» ی ساده در مقابل جمله‌های روزمره‌مان موجب یک توقف معنادار و ورق زدن کتاب زندگی به سمت صفحات آغازین و یافتن پاسخ‌هایی می‌شود که ممکن است فراموش‌شان کرده باشیم.

در دهه‌های قبل، برخی از زنان معترضِ اروپایی روی دامن‌شان مقوای کوچکی می‌چسباندند و روی آن خطاب به مردان می‌نوشتند: «نگاه نکن. دامن کوتاه من تو را به چیزی دعوت نمی‌کند. این فقط یک دامن است.»

ویکتور فرانکل، متخصص مغز و اعصاب و روان‌پزشک اتریشی، بر اساس خاطرات خود از دوران سخت و طاقت‌فرسای اسارت در اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها، در کتابی می‌گوید که باید مراقب کسانی بود که پس از اسارتِ طولانی آزاد می‌شوند. آثار تلخ محرومیت سختی که آنان تجربه کرده‌اند به آسانی برطرف نخواهد شد و به همین دلیل احتمال می‌رود که آنان بی‌محابا دست به هر کاری بزنند.

قبلاً زمانی که گوشی تلفن ثابت خانه بی‌وقفه زنگ می‌زد، معمولاً اعضای خانواده دچار سردرد می‌شدند و در مواردی تلفن را از مبدأش قطع می‌کردند. در خانه‌های امروزی ما، هر چند ثانیه صدای دریافت پیام‌های مختلف شنیده می‌شود؟

قبلاً زمانی که گوشی تلفن ثابت خانه بی‌وقفه زنگ می‌زد، معمولاً اعضای خانواده دچار سردرد می‌شدند و در مواردی تلفن را از مبدأش قطع می‌کردند. در خانه‌های امروزی ما، هر چند ثانیه صدای دریافت پیام‌های مختلف شنیده می‌شود؟