کتاب زندگی آگاهانه

پنج درس سادهٔ زندگی آگاهانه که در سنت‌های باستانی ریشه دارند، ما را در چیرگی بر موانع و ترس‌ها یاری می‌رسانند و خلاقیتمان را بیدار می‌کنند: ۱. احساس‌های خود را به طور عمیق حس کنید. ۲. وجود حقیقی خود را بیابید. ۳. آن چه را خارج از اختیارتان است، رها کنید. ۴. خودتان را در برابر فرصت‌های معنوی بگشایید. ۵. با خودتان روراست باشید.

«حمایتی را که پیوسته از من می‌شود، گرامی می‌دارم و قدر می‌شناسم.»

ما انسان‌ها از توهمی بزرگ در رنج هستیم. ما گمان می‌کنیم امنیت از پیچیدن به دور عقایدمان، درست شمردن آن عقاید و دفاع کردن از آن‌ها به دست می‌آید.

این جا به جایی به دلیلی اولویت دارد و می‌توانیم برای نمونه، با توجه کردن به خشم، این دلیل را دریابیم. تا وقتی توجهمان را از خشم به ذات جا به جا نکنیم، خشم بزرگ‌تر از ماست. خشم، ما را در بر دارد و ما در چنگال خشم هستیم. لحظه‌ای که توجهمان را به ذات معطوف کنیم، ما خشم داریم، اما خشم بر ما مسلط نیست. ذات ما از خشم بزرگ‌تر است. این تفاوت بسیار بزرگ، بر همهٔ جنبه‌های زندگی انسانی تأثیر می‌گذارد.

چه در اختیار ماست، بهترین بهره را بگیریم و بقیه را چنان که پیش می‌آیند، بپذیریم.

پرسش یکم: چگونه در آرامش با خودم زندگی کنم؟ پرسش دوم: چگونه در هماهنگی با اطرافیانم زندگی کنم؟

شاید به احساس کششی که به شخصی دارید، به طور عمیق توجه کنید و ببینید که موضوع در واقع، آن شخص نیست، بلکه این احساس، نشانگر آن است که شما آرزوی نوعی ارتباط با انرژی خلاق خودتان را دارید.

اشخاص بسیاری فکر می‌کنند اگر بر جهان درد، خواه جسمی، خواه عاطفی، خواه معنوی در بدن خود متمرکز شوند، بقایشان به خطر می‌افتد.

راز شادکامی این است که بدانید چیزهایی وجود دارند که می‌توانید کنترل کنید و چیزهایی که نمی‌توانید

سرزنش کردن، شکل افراطی محق بودن است؛ عادتی که می‌تواند فریبکارانه‌ترین مانع شما در مسیر روشن‌بینی باشد

«من پذیرای تکامل همه‌جانبهٔ خودم هستم و توقعاتم را که زندگی‌ام باید به شکلی خاص باشد، رها می‌سازم.»

به آفرینش بی‌کران و فراوانی بی‌کران وصل هستم.

«با آسوده شدن و آرام گرفتن در آغوش پرحمایتی که پیوسته مرا در بر دارد، به اهدافم می‌رسم. به خودم امکان می‌دهم که مورد پشتیبانی قرار بگیرم، در جریان حمایتی که پیوسته مرا در بر دارد، حمل شوم و در پی این کار، به مقصد می‌رسم.»

به نظر می‌رسد وقتی خود را به آن چه جانمان را خشنود می‌سازد، متعهد می‌کنیم، میدانی از لطف و رحمت پیرامون ما شکل می‌گیرد، مسیرهایی نادیدنی در سراسر هستی گشوده می‌شوند، با اشخاصی آشنا می‌شویم که آن‌ها نیز در چنین مسیرهایی هستند و کمک‌هایی معجزه‌آسا به ما می‌شود.