کتاب توکا پرنده کوچک

با منطق نمی‌شد احساس کسی رو عوض کرد. همون‌طور که با منطق نمی‌شد عشق رو تفسیر کرد.

بدترین چیزی که آدم رو به زوال می‌کشه؛ تلاش نکردن برای بهتر بودنه!

فقط وقتی خودت رو مجبور کنی تا کاری که تا حالا نکردی رو انجام بدی، می‌تونی پیشرفت کنی. فقط این‌جوری می‌تونی مرزهای خودت رو جابه‌جا کنی.

هیچ‌کس یه آدم ضعیف رو دوست نداره، یه آدم ضعیف یه آدم وابسته است.

دور و برت هیچ حصاری نیست، اما وقتی جایی باشی که بهش تعلق نداری، زندونی هستی!»

اگه خودت رنج رو انتخاب نکنی، خودت رنج رو شروع و تموم نکنی، رنج تو رو انتخاب می‌کنه. اون‌وقته که ناتوان می‌شی.

هر چیزی یه پایانی داره، اما هر پایانی تمام شدن نیست!

«یادته آخرین عیدی که پیشم بودی برام یه ماهی عید خریدی؟ یادته بهم گفتی اگه آبش رو عوض کنی و غذاش رو بدی هیچیش نمی‌شه؟ اما اون مرد، از تنهایی مرد! من همیشه حس اون ماهی رو داشتم! حس یه آدم اسیر! دور و برت هیچ حصاری نیست، اما وقتی جایی باشی که بهش تعلق نداری، زندونی هستی!»

رؤیاها همیشه روزی به حقیقت می‌رس

گفتم: «تا مجبور نشیم، نمی‌فهمیم واقعاً چقدر توانایی داریم، چقدر قدرت داریم، چقدر تحمل داریم! می‌دونی توکا... ارادهٔ انسان بی‌انتهاست... همین‌طور قدرتش. فقط باید باور داشته باشی، تلاش کنی تا به خود برتر از قبلت برسی.»

لازم نیست همیشه بدونی تا تهش چی می‌شه تا شروع کنی؛ گاهی باید شروع کنی تا ببینی تهش چی می‌شه!