کتاب دختران کوبانی

موقع نوشیدن چای از نوروز پرسیدم اگر دختری بیست سال دیگر در این منطقه به دنیا بیاید، به‌نظر او بهتر است درمورد جنگی که زنان با داعش کردند چه بشنود و چه بفهمد؟ او گفت: «من می‌خوام دخترای اینجا و همهٔ جاهای دیگهٔ دنیا قدر خودشون رو بدونن و اون‌قدر قوی باشن که خودشون راه زندگی‌شون رو پیدا کنن. به‌نظر من فقط اینه که مهمه. من می‌خوام دخترا بدونن چطور باید مراقب خودشون باشن، مستقل بشن و قدرتمند ظاهر بشن همه‌جا. می‌خوام همیشه توی زندگی این ذهنیت رو داشته باشن، قدرتمند باشن و نذارن هیچ‌چیزی یا هیچ‌کسی سد راهشون بشه. شاید ما اون‌موقع زنده نباشیم، ولی این آرمان به‌عنوان بخشی از تاریخ زنده می‌مونه.»

م کرد، بلکه حتی با وجود قومیت و هویتی به نام کُرد هم مخالف بود و آنها را «ترک‌های کوهستان» می‌خواند. در سال ۱۹۸۰ کودتایی در ترکیه به‌پا شد که حکومتی نظامی بر سر کار آورد و قانون اساسی‌ای که دو سال پس‌ازآن نوشته شد، تمام مردم آن کشور را شهروندان «ملت ترک» می‌خواند و هیچ توجهی به حقوق اقلیت‌ها نداش

صدای موسیقی برپا بود و همه با لباس‌های مختلف در جنبش بودند و در مرکز دایره، دختربچه‌ای ایستاده بود که لباس توری سرخ آستین‌کوتاهی به تن داشت و مرواریدهایی از پایین لباسش آویزان بود. نهایتاً شش‌هفت سال داشت و موهایش را که تا روی شانه می‌رسید، دم‌اسبی بسته بود. دست‌بند طلایی نازکی روی مچ دستش می‌درخشید و با موسیقی خودش را تاب می‌داد و سایه‌اش نیز به جلووعقب تاب می‌خورد. این دخترک سرخ‌پوش نمایندهٔ آینده‌ای بود که تمام شهر منتظر آن بودند.

هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند آزاد باشد و خود را از قید بندگی رها کند، مگر اینکه زنان در آن جامعه نقشی برابر با مردان داشته باشند.

برای تأسیس یک جامعهٔ به‌راستی آزاد، زنان باید کاملاً با مردان برابر باشند.

زنان مبارز کُرد می‌گفتند حقوق زنان باید همین امروز و اکنون محقق شود و نیازی نیست منتظر بمانیم تا جنگ تمام شود و بعد حقوقمان به رسمیت شناخته شود