کتاب سوالاتت را تغییر بده تا زندگی ات تغییر کند

از ویکتور فرانکل نقل شده است: ‘... آخرین آزادی بشر این است که بتواند رفتارش را در هر موقعیتی انتخاب کند و راه خود را برگزیند.’

گوش‌دادنِ واقعی آسان نیست. ما کلمات را می‌شنویم، ولی به‌ندرت مکث می‌کنیم تا گوش دهیم و احساسات و ترس‌ها و نگرانی‌های پنهان را درک کنیم.

چیزی که تو را به این‌جا رسانده، به آن‌جا نخواهد رساند. مارشال گولداسمیت

تغییر از کسی شروع می‌شود که خواستار تغییر است.

ماورای باورهای ما، ماورای بودن‌ها و نبودن‌های ما آن‌جا دشتی‌ست... فراتر از همهٔ تصورات راست و چپ تو را آن‌جا خواهم دید.

همه‌چیز را سؤال کنید! آلبرت اینشتین

چیزی که تو را به این‌جا رسانده، به آن‌جا نخواهد رساند.

هیچ‌کس نمی‌تواند از موضع قضاوت‌کننده به دیگری کمک کند.

«نتایج عالی از سؤالات عالی شروع می‌شود.»

داشتم فردی را قضاوت می‌کردم که مشغول قضاوت دیگران بود! من هم مثل او در طرز فکر قضاوت‌کننده قرار داشتم.

حالت قضاوت‌کننده انرژی ما را می‌گرفت و انگیزه‌مان را می‌کشت و از هم جدایمان می‌کرد. ازاین‌رو، همیشه دنبال مقصر می‌گشتیم. به‌طور خلاصه، موضع قضاوت‌کننده ما را از مسیر دور و به جهات مختلفی هدایت می‌کرد که هیچ‌کدام مؤثر نبود.

مدیر یادگیرنده نوعی قدرت را نشان می‌دهد که احترام و وفاداری را به همراه همکاری و خطرپذیری ایجاد می‌کند. مدیران قضاوت‌کننده بیش‌تر ترس و ناامنی و درگیری در اطرافشان تولید می‌کنند.

اغلب با مقابله‌کردن با بدترین موانعمان می‌توانیم به بزرگ‌ترین قدرت‌ها و احتمالات برسیم، ولی بعضی‌وقت‌ها باید عمیق حفاری کنیم تا آن را بیابیم.

«به‌صرف خواندن یک کتاب پزشکی، درمان حاصل نمی‌شود؛ فرد باید دارو هم مصرف کند.»

سؤالات درونی هدف: آگاه‌ترشدن به سؤالات شخصی و افزایش کمیت و کیفیت آن‌ها. توضیح: وقتی بن متوجه شد سؤالاتی که از خودش می‌پرسد _چه قضاوت‌کننده و چه یادگیرنده_ تأثیر زیادی روی نتایج دارد، شروع به تغییر کرد. بعد سؤالاتش را با استفاده از سیستم تفکر سؤالی از یکدیگر جدا کرد.

«به دوراهی‌ای نگاه کن که آدمک در آن ایستاده است. با انگشت به فلش شروع اشاره کرد. به یاد داشته باش، آن آدمک معرف هرکدام از ما در لحظه‌هایی است که با مشکلی برخورد می‌کنیم و مجبوریم با آن درگیر شویم و گیج شده‌ایم. بدون توجه به وضعیت، باید به یاد داشته باشیم ما برای پاسخ‌دادن به آن مشکل حق انتخاب داریم. می‌دانی آن انتخاب‌ها کدام‌اند؟» با احتیاط گفتم: «می‌توانیم فقط واکنش نشان دهیم و مستقیم وارد موضع قضاوت‌کننده شویم یا تأمل کنیم و به احساسات و واکنش‌های بدنمان دقت کنیم و ببینیم که در حال پرسیدن چه نوع سؤال‌هایی از خودمان هستیم. بعد بکوشیم مسیر یادگیرنده را برگزینیم. می‌توانیم انتخاب کنیم... ما حق انتخاب داریم.»

نمی‌توانیم مشکلات را با همان تفکری که ایجادشان کرده‌ایم، حل کنیم.

ماریل آدامز در سیستم‌ابزاری که آن را «تفکر سؤالی» می‌نامد، روشی جدید و مطمئن برای فکرکردن معرفی کرده است که تأثیر مثبتی بر زندگی ما می‌گذارد.

اگر ما به دانش جدیدی دست پیدا کنیم، باید دنیایی از سؤالات جدید را برای خود متصور شویم. سوزان لانگر

چند سؤال به‌ظاهر ساده از من پرسید؛ ولی آن سؤالات درهایی را به رویم گشود که حتی نمی‌دانستم وجود دارد. او پرسید: ‘آیا می‌خواهی مسئولیت اشتباهاتت و همین‌طور مسئولیت رفتاری که تو را به بیراهه کشانده، بپذیری؟’، ‘آیا حاضری، هرقدر هم که ناراحت‌کننده باشد، خودت را ببخشی و حتی به خودت بخندی؟’، ‘آیا در تجربیاتت، مخصوصاً سخت‌ترینشان، به‌دنبال ارزش می‌گردی؟’، ‘آیا مایلی از پیشامدها درس بگیری و در پی ایجاد تغییر باشی؟’»

تفکر سؤالی سیستمی متشکل از ابزار برای تبدیل فکر به عمل و رسیدن به نتیجه از طریق مطرح‌کردن سؤالات ماهرانه است؛ سؤالاتی که از خودمان و دیگران می‌پرسیم.

قضاوت‌کردن یک قضاوت‌کننده، افتادن در تله‌ای واقعی است.

سؤال بزرگ این است که آیا می‌توانی یک بلهٔ محکم به مسیری که انتخاب کرده‌ای بگویی یا نه. جوزف کمپل