بریده‌هایی از کتاب رب لوبیای شیرین

از نظر من معیار ارزش‌گذاری بر جان انسان‌ها نباید بر مبنای مفید بودن آن‌ها در جامعه باشد و این ارزش‌گذاری بسیار وحشیانه است.

گفت این تنها راه زندگی کردنه، اینکه مثل شاعرا باشیم. اگه فقط حقایق رو ببینی، دلت می‌خواد بمیری.

مهم نیست چقدر ببازیم یا زندگی چقدر با ما نامهربان باشد، واقعیت این است که ما هنوز انسانیم. تنها کاری که از دستمان برمی‌آید این است که به زندگی ادامه دهیم،

می‌خواستم مرا ببینی به همین خاطر درخشیدم.

لطفاً شهامت رفتن به راه خودت را داشته باش. می‌دانم که می‌توانی از عهده‌اش بربیایی.

هیچ‌وقت نمی‌دانی آینده چه چیزی سر راهت می‌گذارد

می‌گفت تنها راه عبور از موانع، اینه که تصور کنی ازشون گذشتی.»

ما به دنیا می‌آییم تا دنیا را ببینیم و بشنویم. این تمام چیزی است که دنیا از ما می‌خواهد.

دنیا عوض نشده. مثل همیشه جای بی رحمیه.»

وقتی اینجا زندانی بودم، چیزی فهمیدم. اینکه مهم نیست چقدر ببازیم یا زندگی چقدر با ما نامهربان باشد، واقعیت این است که ما هنوز انسانیم

هیچ‌وقت نمی‌دانی آینده چه چیزی سر راهت می‌گذارد.

بعضی چیزها در این جهان برای صحبت کردن از کلمات استفاده نمی‌کنند و طور دیگری با تو صحبت می‌کنند

حتی نمی‌تونستم اینجا بمیرم، چه برسه به اینکه بخوام اینجا زندگی کنم.

وقتی اینجا زندانی بودم، چیزی فهمیدم. اینکه مهم نیست چقدر ببازیم یا زندگی چقدر با ما نامهربان باشد، واقعیت این است که ما هنوز انسانیم. تنها کاری که از دستمان برمی‌آید این است که به زندگی ادامه دهیم، حتی اگر اعضای بدن‌مان را از دست بدهیم، زیرا این بیماری کشنده نیست.

گفت این تنها راه زندگی کردنه، اینکه مثل شاعرا باشیم. اگه فقط حقایق رو ببینی، دلت می‌خواد بمیری. می‌گفت تنها راه عبور از موانع، اینه که تصور کنی ازشون گذشتی.

گوش کردن تنها پاسخ من بود

دنیا عوض نشده. مثل همیشه جای بی رحمیه

زندگی آدم‌ها هرگز به یک رنگ نمی‌ماند و گاهی رنگ آن کاملاً عوض می‌شود.

«ولی می‌دونی، ما فقط سعی کردیم به بهترین شکل ممکن با زندگی‌مون کنار بیایم.»

بعضی چیزها در این جهان برای صحبت کردن از کلمات استفاده نمی‌کنند و طور دیگری با تو صحبت می‌کنند.

به باور من، هرچیزی در این دنیا زبان خودش را دارد. ما این توانایی را داریم که ذهن و گوش‌مان رو‌به‌روی همه چیز و همه کس باز نگه داریم، خواه یک عابر پیاده باشد خواه آفتاب و باد.

زندگی آدم‌ها هرگز به یک رنگ نمی‌ماند و گاهی رنگ آن کاملاً عوض می‌شود.

ممکن است فکر کنی دچار توهم شده‌ام، اما این فکر مرا تغییر داد. فهمیدم که ما به دنیا می‌آییم تا دنیا را ببینیم و بشنویم. این تمام چیزی است که دنیا از ما می‌خواهد. اهمیتی ندارد که من هرگز معلم نشدم و نتوانستم خدمتی کنم. زندگی من معنا داشت.

«آره ولی دنیا جای راحتی نیست...»

«ولی می‌دونی، ما فقط سعی کردیم به بهترین شکل ممکن با زندگی‌مون کنار بیایم.»

وقتی در آن مسیر در دل جنگل تنها بودم، با ماه رو‌به‌رو شدم. و عجب! عجب ماه زیبایی بود. مسحور شده بودم. تمام اسارت و سختی‌هایی که به‌خاطر این بیماری کشیده بودم، را از یاد بردم. سپس صدایی شنیدم که شبیه به نجوای ماه بود. می‌گفت: می‌خواستم مرا ببینی به همین خاطر درخشیدم. از آنجا به بعد، همه‌چیز را شکل دیگری می‌دیدم. اگر من آنجا نبودم، آن ماه کامل نیز آنجا نبود. همین‌طور درخت‌ها و باد.

در پایان روز او یک بازنده بود. بهتر بود با حقیقت رو‌به‌رو شود. باید یک طناب می‌بست و زودتر تمامش می‌کرد.

«فقط آدم بزرگا ان که می‌بینن و وانمود می‌کنن که ندیدن.

این تنها راه زندگی کردنه، اینکه مثل شاعرا باشیم. اگه فقط حقایق رو ببینی، دلت می‌خواد بمیری. می‌گفت تنها راه عبور از موانع، اینه که تصور کنی ازشون گذشتی.»

«ما متولد می‌شویم تا دنیا را ببینیم و بشنویم.»