بریده‌هایی از کتاب رب لوبیای شیرین

از نظر من معیار ارزش‌گذاری بر جان انسان‌ها نباید بر مبنای مفید بودن آن‌ها در جامعه باشد و این ارزش‌گذاری بسیار وحشیانه است.

گفت این تنها راه زندگی کردنه، اینکه مثل شاعرا باشیم. اگه فقط حقایق رو ببینی، دلت می‌خواد بمیری.

مهم نیست چقدر ببازیم یا زندگی چقدر با ما نامهربان باشد، واقعیت این است که ما هنوز انسانیم. تنها کاری که از دستمان برمی‌آید این است که به زندگی ادامه دهیم،

می‌خواستم مرا ببینی به همین خاطر درخشیدم.

هیچ‌وقت نمی‌دانی آینده چه چیزی سر راهت می‌گذارد

وقتی اینجا زندانی بودم، چیزی فهمیدم. اینکه مهم نیست چقدر ببازیم یا زندگی چقدر با ما نامهربان باشد، واقعیت این است که ما هنوز انسانیم

لطفاً شهامت رفتن به راه خودت را داشته باش. می‌دانم که می‌توانی از عهده‌اش بربیایی.

دنیا عوض نشده. مثل همیشه جای بی رحمیه.»

ما به دنیا می‌آییم تا دنیا را ببینیم و بشنویم. این تمام چیزی است که دنیا از ما می‌خواهد.

هیچ‌وقت نمی‌دانی آینده چه چیزی سر راهت می‌گذارد.

بعضی چیزها در این جهان برای صحبت کردن از کلمات استفاده نمی‌کنند و طور دیگری با تو صحبت می‌کنند

وقتی اینجا زندانی بودم، چیزی فهمیدم. اینکه مهم نیست چقدر ببازیم یا زندگی چقدر با ما نامهربان باشد، واقعیت این است که ما هنوز انسانیم. تنها کاری که از دستمان برمی‌آید این است که به زندگی ادامه دهیم، حتی اگر اعضای بدن‌مان را از دست بدهیم، زیرا این بیماری کشنده نیست.

«ولی می‌دونی، ما فقط سعی کردیم به بهترین شکل ممکن با زندگی‌مون کنار بیایم.»

این تنها راه زندگی کردنه، اینکه مثل شاعرا باشیم. اگه فقط حقایق رو ببینی، دلت می‌خواد بمیری. می‌گفت تنها راه عبور از موانع، اینه که تصور کنی ازشون گذشتی.»

«ما متولد می‌شویم تا دنیا را ببینیم و بشنویم.»

به باور من، هرچیزی در این دنیا زبان خودش را دارد. ما این توانایی را داریم که ذهن و گوش‌مان رو‌به‌روی همه چیز و همه کس باز نگه داریم، خواه یک عابر پیاده باشد خواه آفتاب و باد

لطفاً شهامت رفتن به راه خودت را داشته باش.

بارها نامه‌ات را در مغازه خواندم. خیلی وقت بود تا این حد حس امید و سرزندگی نکرده بودم.

مهم نیست چقدر ببازیم یا زندگی چقدر با ما نامهربان باشد، واقعیت این است که ما هنوز انسانیم.

زندگی آدم‌ها هرگز به یک رنگ نمی‌ماند و گاهی رنگ آن کاملاً عوض می‌شود.

ما به دنیا می‌آییم تا دنیا را ببینیم و بشنویم. این تمام چیزی است که دنیا از ما می‌خواهد.

گفت این تنها راه زندگی کردنه، اینکه مثل شاعرا باشیم. اگه فقط حقایق رو ببینی، دلت می‌خواد بمیری. می‌گفت تنها راه عبور از موانع، اینه که تصور کنی ازشون گذشتی.

سنتارو اعلام کرد: «خیلی پیچیده‌ست.» توکو جواب داد: «باید مهمان نوازی خوبی از خودمون نشون بدیم.» «برای مشتری‌ها؟» «نه. برای لوبیاها.» «لوبیاها؟» «به خاطر اینکه این همه راه از کانادا اومدن. به خاطر ما.»

قانون پیشگیری از جذام در سال ۱۹۹۶ لغو شده بود. در آن سال بیماران سابق مبتلا به هانسن در نهایت آزاد شدند تا بعد از سال‌ها انزوا از جامعه، آسایشگاه را ترک کنند. در همان زمان، ساکنان شهر که نمی‌توانستند به تنشوئن پا بگذارند، اجازه یافتند از دروازه‌های آن عبور کنند. با این وجود زندگی انسان‌ها برای صدسال در این مکان بلعیده شده بود. سنتارو حس می‌کرد گویی سکوتی منحصر به فرد از زمین زیر پای‌شان شنیده می‌شود، سکوتی که مملو از آه و حسرت بود.

یکی از کارهایی که در تنشوئن انجام می‌دهم، بوکردن باد و گوش سپردن به زمزمهٔ درخت‌ها است. بعضی چیزها در این جهان برای صحبت کردن از کلمات استفاده نمی‌کنند و طور دیگری با تو صحبت می‌کنند. من به این کار گوش دادن می‌گویم و شصت سالی است که انجامش می‌دهم.

شاید ماروی به دور از حفاظت آدم‌ها، نتواند خیلی دوام بیاورد، اما وقتی دیدم که به آسمان آبی خیره شده و گریه می‌کند، نتوانستم تحمل کنم و تصمیم گرفتم آزادش کنم.

کشف کردیم که با چشیدن طعم آزادی و شادی، زمان از دست رفته و زندگی‌ای که دیگر برنمی‌گشت برای‌مان دردناک‌تر می‌شد.

اما بچه‌ای که پیش از دوسالگی جانش را از دست می‌دهد چه؟ ممکن است مردم در غم و سوگواری از خود بپرسند هدف از تولد چنین بچه‌ای چه بوده است. من پاسخ این سؤال را یاد گرفته‌ام. مطمئنم هدف از آفرینش او درک باد، آسمان و صداها به روش منحصر به فرد خودش است. جهانی که آن کودک حس می‌کند، به‌خاطر وجود او وجود دارد و بنابراین زندگی آن کودک نیز معنا و هدف دارد. بر همین اساس، شوهر من بخش زیادی از زندگی‌اش را به مبارزه با بیماری گذراند اما زندگی او نیز معنا داشت زیرا آسمان و باد را حس کرد.

است. بعضی چیزها در این جهان برای صحبت کردن از کلمات استفاده نمی‌کنند و طور دیگری با تو صحبت می‌کنند.

مهم نیست چقدر ببازیم یا زندگی چقدر با ما نامهربان باشد، واقعیت این است که ما هنوز انسانیم. تنها کاری که از دستمان برمی‌آید این است که به زندگی ادامه دهیم