محمدحسن ابراهیمی در یکی از یادداشتهایش نوشته بود: «ما در راه اسلام، حاضریم از همهٔ هستیمان چشم بپوشیم.» و به حرف خود عمل کرد. از تمام هستیاش، مادر و پدر و خواهران و برادرانش، همسر و تنها دخترش که هرگز او را ندید، چشم پوشید و مانند مولایش حسین (سلاماللهعلیه) گفت: «إِن کانَ دینُ محمّدٍ لَم یَستَقِم الّا بِقَتلی، فَیا سُیوفَ خُذینی.»