کتاب عمل خلاقانه

اثر واقعی یک هنرمند، نوع حضور او در این دنیاست.

وقتی آپاندیس من دچار مشکل شده بود، پزشکی که آن را معاینه کرد، اصرار داشت که باید بلافاصله به بیمارستان بروم تا آن را دربیاورند. به من گفتند هیچ گزینهٔ دیگری وجود ندارد. نزدیک یک کتابفروشی بودم. روی میزی جلوی در ورودی، کتاب جدید دکتر اندرو وِیل را دیدم. آن را برداشتم و بازش کردم. اولین چیزی که به چشمم خورد این بود: «اگر پزشکی می‌خواهد عضوی از بدنتان را دربیاورد و به شما می‌گوید که آن عضو دیگر کار نمی‌کند، باور نکنید.» در آن لحظه، اطلاعاتی که می‌خواستم برایم مهیا شده بود. و من هنوز هم آپاندیسم را دارم.

با همه‌چیز آغاز می‌کنیم؛ همهٔ چیزهایی که دیده‌ایم، همهٔ کارهایی که انجام داده‌ایم، همهٔ فکرهایی که داشته‌ایم، همهٔ چیزهایی که حس کرده‌ایم، همهٔ چیزهایی که تصور کرده‌ایم، همهٔ چیزهایی که فراموش کرده‌ایم، و همهٔ چیزهایی که ناگفته و بدون فکر، درونمان جای گرفته است. منبع ما همین است، و از آن تک‌تک لحظات خلاقانه را می‌سازیم.

برای مثال، شاید نویسنده‌ای در یک کافی‌شاپ باشد، روی صحنه‌ای از یک داستان کار کند و مطمئن نباشد که یک شخصیت در جواب چه خواهد گفت. ممکن است از میز دیگری صدای گفت‌وگویی را بشود که جواب مستقیمی به او بدهد، یا دست‌کم بارقهٔ کوچکی که مسیری را برای پیش بردن کارش به ذهن متبادر کند. ما تمام مدت این‌گونه پیام‌ها را دریافت می‌کنیم، البته اگر پذیرای آن‌ها باشیم. شاید کتابی بخوانیم و نقل‌قولی را در یک صفحه بشنویم، یا فیلمی ببینیم و دیالوگی را شاهد باشیم که باعث شود مکث کنیم و دوباره آن را از اول گوش کنیم. گاهی این همان جواب مستقیمی است که دنبال آن می‌گشتیم. یا می‌تواند پژواکی از ایده‌ای باشد که مدام در جاهای دیگر تکرار می‌شود؛ صدایی که برای توجه بیشتر التماس می‌کند، یا مسیری که در پیش گرفته‌ایم را تأیید می‌کند. این مخابرهٔ پیام، نامحسوس است؛ همیشه حضور دارد، اما به‌راحتی از دست می‌رود. اگر به دنبال سرنخ نباشیم، بدون اینکه متوجه باشیم از کنار ما رد می‌شود. این ارتباط را درک کنید و بدانید که به کجا منتهی می‌شود.

اگر ایده‌ای دارید که درموردش هیجان‌زده هستید اما آن را خلق نمی‌کنید، عجیب نیست که آن ایده صدایش را به گوش یک سازندهٔ دیگر برساند. این به معنی دزدیده شدن ایدهٔ شما توسط یک هنرمند دیگر نیست، بلکه یعنی دیگر وقت عملی شدن آن ایده رسیده بوده.

هدف خلق هنر نیست؛ هدف قرار گرفتن در آن حال شگرفی است که هنر را اجتناب‌ناپذیر می‌کند.

با همه‌چیز آغاز می‌کنیم؛ همهٔ چیزهایی که دیده‌ایم، همهٔ کارهایی که انجام داده‌ایم، همهٔ فکرهایی که داشته‌ایم، همهٔ چیزهایی که حس کرده‌ایم، همهٔ چیزهایی که تصور کرده‌ایم، همهٔ چیزهایی که فراموش کرده‌ایم، و همهٔ چیزهایی که ناگفته و بدون فکر، درونمان جای گرفته است. منبع ما همین است، و از آن تک‌تک لحظات خلاقانه را می‌سازیم.

زمانی که آگاهی‌مان را بیشتر می‌کنیم، به عالم وسعت می‌بخشیم.

یک تمرین خوب می‌تواند باز کردن صفحه‌ای تصادفی از یک کتاب و خواندن اولین خطی باشد که به چشمتان می‌خورد. ببینید چیزی که درون آن نوشته شده چطور به‌نوعی با شرایط شما مطابقت دارد

اگر ایده‌ای دارید که درموردش هیجان‌زده هستید اما آن را خلق نمی‌کنید، عجیب نیست که آن ایده صدایش را به گوش یک سازندهٔ دیگر برساند. این به معنی دزدیده شدن ایدهٔ شما توسط یک هنرمند دیگر نیست، بلکه یعنی دیگر وقت عملی شدن آن ایده رسیده بوده.