کتاب بی خوابی

گمان می‌کنم همهٔ ما رازهای خانوادگی خودمان را داریم؛ زخم‌هایی که دلمان نمی‌خواهد سر باز کنند.

آدم‌ها وقتی می‌خوان تو رو از سر راهشون بردارن عوضی می‌شن

«اگه زن‌ها کارشون رو بلد باشن خیلی از ازدواج‌ها نجات پیدا می‌کنن.»

چرا همیشه شب که می‌شود گذشته پیدایش می‌شود؟ ارواح، شبح‌ها، غول‌ها و خاطرات.

خسته‌ام و طاقتم طاق شده

بعضی آدم‌ها لیاقت چیزهایی که دارن رو ندارن. اون‌ها همه‌چی رو به دست می‌آرن و بعد دست‌نخورده از کنارش مثل نسیم رد می‌شن.

ظاهراً آدم‌ها برای تمام کردن زندگی مشترک در مقایسه با شروعش عجلهٔ بیشتری دارند.

ترس‌های بچگی همیشه در عمق وجود آدم حضور دارند.

«مردسالاری باعث شده زن‌ها نگران بالا رفتن سنشون باشن.

هیچ اجباری برای دوست داشتن آدم‌ها وجود نداره، حتی اگه خویشاوندت باشه

گاهی حس می‌کنم باید برای همهٔ آدم‌ها همه‌چی رو سرپا نگه دارم و همین کلافه‌کننده‌ست

حس خوبی داره کسی رو داشته باشم که طرف من باشه

از آسیب‌پذیر بودن متنفرم. من همیشه همانی‌ام که مراقب همه‌چیزم. من هرگز کسی نبوده‌ام که فروبپاشد.

هیچ‌وقت به‌خاطر احساساتت عذرخواهی نکن.

مگر چقدر تمام چیزها، خاطره‌ها را یادمان می‌آید؟ برای تمام چیزهایی که دربارهٔ خودمان و اطرافمان می‌دانیم زیادی به خاطره متکی‌ایم، اما در واقع چیز کمی به خاطر می‌آوریم؛ چیزهایی مثل ته‌مایه‌ای از احساسات، عطر، یک‌لحظه یا پرونده‌های خراب‌شده، صفحه‌های گم‌شده، پاره‌شده یا سوخته توی مغزمان، دیسک‌های غیرقابل‌خواندن. خاطرات مثل زمان مدام از سر ادراکمان سر می‌خورند.

اگر مسئله عشق نباشد، پول است. این‌ها همان چیزهایی‌اند که توی دانشکدهٔ حقوق یاد گرفته‌ایم. دو محرک اصلی برای هر عملی.

چند تا تخم‌مرغ نشکونی نمی‌تونی املت درست کنی، این حرفی بود که پدرم اغلب بی‌مناسبت کاملاً توی یک وضعیت نامناسب می‌گفت.

چیزهایی وجود دارند که اگر سعی کنی هم نمی‌توانی درکش کنی. اگر سعی کنی درکشان کنی دیوانه می‌شوی.