بریده‌هایی از کتاب زندگی خصوصی یک سرآشپز

من از روزمرگی ازدواج خوشم می‌آید، دوست دارم فکر کنم که برای شام چه بپزم و تابلوها را کجا آویزان کنم و از بانک وام بگیریم، اما زندگی متأهلی انگار تمایل به کُندی و خزیدن دارد.

واقعا دلم می‌خواست حرفی بزنم که تسلایش بدهد، اما تا می‌آمدم شروع کنم تکهٔ دیگری از خیانت را توی دامنم می‌گذاشت: مثل بچهٔ شش‌ساله‌ای که با لبخند شرم پیشت می‌آید، دستت را می‌گیرد و با مهربانی یک مار توی دستت می‌گذارد.

تنها مردهایی که به دیدن زن‌های ازریخت‌افتاده عادت دارند و این را به‌عنوان یک مسئلهٔ طبیعی پذیرفته‌اند، دکترها هستند.

با عرض شرمندگی باید این را هم اضافه کنم که چارلی اغلب با صدای زیر و بچگانه‌ای صحبت می‌کرد که یعنی صدای آرنولد است و متأسف‌ترم که بگویم من هم مثل خودش جوابش را می‌دادم که یعنی من شرلی هستم.

پایان خوشی دارد چون من می‌خواهم که این‌طور تمام شود. به شروع خوش هم اصرار دارم اما به اعتقاد من تمام شروع‌ها ذاتا خوش نیستند. ممکن است سوال کنید وسط رابطه‌ها چطور. آن‌ها مشکل‌اند. وسط رابطه‌ها شاید بزرگ‌ترین مشکل زندگی معاصر باشند.

بعد موضوع بحث را به سمت مسائل مهمی تغییر می‌دادیم. مثلا آیا رنگ اتاق نشیمن را هلویی کنیم یا نه؟ آیا میز غذاخوری آن‌ها باید عوض شود یا نه؟‌ آیا باید یک دستگاه ویدئوی جدید بخرند؟ آیا باید دستی به سروروی کاناپه‌شان بکشند؟‌

گفت: «وحشتناکه، چه بلایی داره سر این مملکت میاد؟» (جاناتان هیچ چیزی را شخصی نمی‌کرد، همیشه خودش را بازتاب آماری از یک روند بزرگ‌تر در جامعه به حساب می‌آورد.)

به‌نظر من همجنس‌گرایی پاسخ فوق‌العاده من‌درآوردی‌ست به کمبود مرد در جامعه، که اصلا به دردسرش نمی‌ارزد.

همیشه کارهای زیادی هست که می‌توان برای کوتاه‌کردن یک زندگی مشترک بد انجام داد - خانه‌خریدن، ایجاد روابط جدید و البته رایج‌تر از همه به‌نظر من بچه‌دار شدن است - اما در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ دست‌کم دو راه دیگر هم وجود داشت. یا می‌توانستی وجدانت را برداری و بروی یک هفتهٔ تمام، عصرها با هفت زن دیگر که زندگی مشترک آن‌ها هم به بدی توست حرف بزنی.

به‌نظرم می‌آید به دنبال میل به ازدواج که به باور من متاسفانه در زن‌ها ریشه‌ای و بدوی‌ست، میل ریشه‌ای و بدوی و شدیدی به دوباره مجرد شدن پدید می‌آید.

بدترین مصیبت کل زندگی مشترکم این است که به یک ستون ۸۵۰ کلمه‌ای در روزنامه کاهش پیدا کنی.