کتاب آرایش دشمن

ـ این نیاز آدم‌ها به اینکه دیگران را متهم به تباه‌کردن هستی‌شان کنند خنده‌دار است. درحالی‌که خودشان خیلی خوب از پس این کار برمی‌آیند. بدون نیاز به کمک کسی!

«دوست داشتن یعنی هردو به یک سو بنگریم.»

هیچ‌چیز نیرومندتر از ذهنی که تحت سیطرهٔ ایمان باشد نیست.

من به دشمن اعتقاد دارم چون هرروز و هرشب او را سرِ راهم می‌بینم. دشمن همانی است که از درونت چیزهایی را که برایت ارزشمندند نابود می‌کند. همانی که انحطاط موجود در هر واقعیتی را بهمان نشان می‌دهد. همانی است که دنائت خودتان و دوستانتان را برایتان آشکار می‌کند. همانی است که در یک روز فوق‌العاده، دلیلِ موجهی برای شکنجه دادنتان می‌یابد. همانی است که حالتان را از خودتان به‌هم می‌زند. همانی است که وقتی نگاهتان به چهرۀ آسمانی یک زن غریبه بیفتد مرگ موجود در آن‌همه زیبایی را بشارت می‌دهد.

بله، زندگی سرشار از دردسرهای کوچکی است که موجب نامعقول‌شدن آن است.

این خاصیت مغز آدمی است: روی جزئیات تمرکز می‌کنی تا مجبور نباشی به اصل بپردازی.

من اینجا نیامده‌ام که شما درمانم کنید. آمده‌ام شما را بیمار کنم.

توی دنیا هیچ‌چیز فهم‌ناپذیرتر از چهره‌ها نیست، یا بهتر بگویم، از برخی چهره‌ها: مجموعه‌ای از خطوط و نگاه‌هایی که به‌یکباره تبدیل می‌شود به تنها واقعیت موجود و مهم‌ترین معمای عالمِ هستی که با عطش و ولع به آن می‌نگریم، انگار که برترین پیام بر آن حک شده باشد. تشریحش بی‌فایده است: اگر می‌گفتم موهایش خرمایی و چشم‌هاش آبی بود که بود، چیز زیادی عایدتان نمی‌شد. در رمان‌ها چه چیزْ مشمئزکننده‌تر از این توصیفات اجباری از قهرمانان زن است که در آن‌ها از هیچ رنگ‌ولعابی فروگذار نمی‌کنند؟ انگار که قرار است چیزی را عوض کند. درحقیقت، اگر موهاش بور و چشم‌هاش قهوه‌ای بود هم در اصل ماجرا فرقی نمی‌کرد.

ـ شما دیوانگی را از حد گذرانیده‌اید. ـ من این‌طور فکر نمی‌کنم. ازنظرِ من دیوانه موجودی است که رفتارهایش قابل توضیح نیست. اما من می‌توانم همه‌اش را براتان توضیح بدهم.

وقتی کسی را دوست داریم توی ذهنمان باهاش حرف می‌زنیم.

من به دشمن اعتقاد دارم چون هرروز و هرشب او را سرِ راهم می‌بینم. دشمن همانی است که از درونت چیزهایی را که برایت ارزشمندند نابود می‌کند. همانی که انحطاط موجود در هر واقعیتی را بهمان نشان می‌دهد. همانی است که دنائت خودتان و دوستانتان را برایتان آشکار می‌کند. همانی است که در یک روز فوق‌العاده، دلیلِ موجهی برای شکنجه دادنتان می‌یابد. همانی است که حالتان را از خودتان به‌هم می‌زند. همانی است که وقتی نگاهتان به چهرۀ آسمانی یک زن غریبه بیفتد مرگ موجود در آن‌همه زیبایی را بشارت می‌دهد.

پشیمانی خطایی است افزون بر خطای پیشین.

بدترین چیز این است که شما حتی در اختلالات روانی‌تان هم پرمدعا هستید.

هیچ قانونی خیال را ممنوع نکرده.

ـ آدم وقتی می‌بیند بعضی‌ها چه تعریفی از عشق دارند دلش می‌خواهد بالا بیاورد.

ین نیاز آدم‌ها به اینکه دیگران را متهم به تباه‌کردن هستی‌شان کنند خنده‌دار است. درحالی‌که خودشان خیلی خوب از پس این کار برمی‌آیند. بدون نیاز به کمک کسی

توی دنیا هیچ‌چیز فهم‌ناپذیرتر از چهره‌ها نیست، یا بهتر بگویم، از برخی چهره‌ها: مجموعه‌ای از خطوط و نگاه‌هایی که به‌یکباره تبدیل می‌شود به تنها واقعیت موجود و مهم‌ترین معمای عالمِ هستی که با عطش و ولع به آن می‌نگریم، انگار که برترین پیام بر آن حک شده باشد.

نباید کاری را که بی‌اندازه بی‌نقص بوده دستکاری کرد. نتیجه‌ای جز پشیمانی در پی ندارد.

عدالتی وجود ندارد: همیشه تقصیر را گردن بی‌گناه‌ها می‌اندازند.

ـ من اینجا نیامده‌ام که شما درمانم کنید. آمده‌ام شما را بیمار کنم. ـ از این کار لذت می‌برید؟ ـ کیفور می‌شوم. ـ آن‌وقت باید قرعه به نامِ من می‌افتاد. ـ شما بداقبالید جانم. ـ خوشحالم که دست‌کم این را می‌پذیرید. ـ ولی این را مطمئنم که پشیمان نخواهید شد. زندگی بدبیاری‌های سودمندی دارد.

کسی که دارد می‌خواند از صد فرسخی پیداست. کسی که می‌خواند ـ که واقعاً می‌خواند ـ اینجا حضور ندارد. شما اینجا بودید آقا.

ـ شما آدم خوش‌شانسی هستید، من که نمی‌توانم در مکان‌های عمومی کتاب بخوانم. آنگوست توی دلش آهی کشید و فکر کرد: «آن‌وقت باید بیاید مزاحمِ کسانی شود که می‌توانند.»

ـ درحقیقت نه. عدالتی وجود ندارد: همیشه تقصیر را گردن بی‌گناه‌ها می‌اندازند.

این نیاز آدم‌ها به اینکه دیگران را متهم به تباه‌کردن هستی‌شان کنند خنده‌دار است. درحالی‌که خودشان خیلی خوب از پس این کار برمی‌آیند. بدون نیاز به کمک کسی!

فقط اسمِ محبوبمان را هم که بدانیم یعنی کلی چیز برای دوست داشتن داریم.

من محتاجِ مردن نبودم، نیاز داشتم کشته شوم.

ـ آدم وقتی می‌بیند بعضی‌ها چه تعریفی از عشق دارند دلش می‌خواهد بالا بیاورد.

اگر مردم حافظه‌اش را داشتند، صحبت‌های هم را در مورد مسائلی که فکر می‌کردند چیزی ازش نمی‌دانند می‌فهمیدند.

این نیاز آدم‌ها به اینکه دیگران را متهم به تباه‌کردن هستی‌شان کنند خنده‌دار است. درحالی‌که خودشان خیلی خوب از پس این کار برمی‌آیند. بدون نیاز به کمک کسی!

خوشبختانه بیشتر مردم دوایش را پیدا کرده‌اند: آن‌ها فکر نمی‌کنند. چرا باید فکر کنند؟ این کار را به کسانی می‌سپارند که وظیفۀ آن‌ها را فکر کردن می‌دانند، یعنی فیلسوف‌ها و شاعرها. آن‌قدر راحت است چون حتی نیاز نیست به نتیجه‌گیری‌هاشان توجهی بکنیم.