بریده‌هایی از کتاب روان شناسی باور

بسیاری از باورهای عادی و پیش پا افتادهٔ ما احتمالاً مبتنی بر شواهد ناقص یا معیوب هستند. علاوه بر این، برخی از باورهایی که افراد دارند، مانند باورهای دینی، به ناچار بدون اثبات، مطابق با تعریف ایمان حفظ می‌شوند.

انگیزه یک عامل کلیدی زیربنایی در باور است. به عنوان مثال، افراد عموماً انگیزه دارند که به چیزی که از قبل به آن باور دارند، ادامه دهند و اغلب تمایل دارند به دنبال شواهدی باشند که مطابق با این باور باشد.

شاید رایج‌ترین تعریف باور عبارت است از انتساب ذهنی حقیقت به برخی ادعاهای خاص دربارهٔ جهان (زایتس‌ و آنخل، ۲۰۲۰) یعنی وقتی چیزی را باور می‌کنیم، حداقل در لحظهٔ فعلی و حداقل تا حدی آن را به عنوان حقیقت می‌پذیریم.

شاید مهم‌تر از همه، افراد اغلب انگیزه دارند که به برخی باورها پایبند باشند، زیرا موجب ایجاد اشتراکاتی با اعضای یک گروه می‌شود و آن‌ها را بخشی از آن گروه اجتماعی می‌سازد و به هم پیوند می‌دهد.

مشکل معروف مسئله تراموا را در نظر بگیرید که در آن به شما می‌گویند تنها در صورتی می‌توان پنج نفر را جلوی ریل قطار در حال حرکت نجات داد که عمداً باعث مرگ نفر ششم شوید. برخی ممکن است استدلال کنند که پاسخ سودمندگرا - قربانی کردن یک نفر برای خیر بزرگ‌تر (یعنی نجات پنج نفر دیگر) - اخلاقی‌ترین پاسخ است. با این حال، بارتلز و همکاران (۲۰۱۴) اشاره کردند، اندازه‌گیری سادهٔ پاسخ سودگرایانه نمی‌تواند به ما کمک کند بین افراد دارای حس سودمندگرای اخلاق و افراد مبتلا به روان‌پریشی تمایز قائل شویم، زیرا افراد مبتلا به روان‌پریشی نیز تمایل دارند که پاسخ سودگرایانه ایجاد کنند. به عبارت دیگر، افراد در آنچه پاسخ‌های اخلاقی صحیح می‌دانند بسیار متفاوت هستند و همچنین می‌تواند در دلایل پاسخ‌های اخلاقی یکسان افراد، تنوع زیادی وجود داشته باشد.

مدل شهودگرایی اجتماعی نشان می‌دهد که ارائهٔ استدلال برای تغییر نظر دیگران معمولاً کارساز نیست، زیرا قضاوت‌های افراد در واقع ریشه در شهود آن‌ها دارد، نه در استدلال. هایت (۲۰۱۲) حدس زد که هنگام تلاش برای تغییر عقیدهٔ افراد توجه به احساسات یا شهودات آن‌ها بیشتر منطقی است تا استدلال آن‌ها.