کتاب رستاخیز حسین (ع)

إنَّ الحُسَین ... مِصباحُ هُدیً و سَفینَةُ نَجاة.

یا ابْنَ شَبِیبٍ إِنْ کنْتَ بَاکیاً لِشَی‌ءٍ فَابْک لِلْحُسَینِ بْنِ عَلِی بْنِ أَبِی طَالِبٍ علیه‌السلام فَإِنَّه ذُبِحَ کمَا یذْبَحُ الْکبْشُ وَ قُتِلَ مَعَه مِنْ اهل‌بیته ثَمَانِیه عَشَرَ رَجُلًا مَا لَهمْ فِی الْأَرْضِ شَبِیهونَ وَ لَقَدْ بَکتِ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرَضُونَ لِقَتْلِه. الأمالی صدوق: ای فرزند شبیب؛ اگر می‌خواهی برای کسی گریه کنی، برای حسین بن علی گریه کن که او را مانند کبش، سر بریدند. و هیجده نفر از خاندان او را که مانند آن‌ها در زمین نبودند، با وی کشته شدند. آسمان و زمین برای کشته شدن حسین، گریه کردند.

«کربلا هر روز تکرار می‌شود... و همیشه حق و باطل مثل حسین و یزید وجود دارد و کار مردم هم یا جنگ در کنار یزید یا در رکاب امام حسین علیه‌السلام است. بنابراین انسان باید هر روز موضع خود را مشخص کند که آیا اهل حق است و یا باطل».

هنگامی که حسین (ع) کشته شد، خورشید چنان گرفت که در میانه‌روز، ستارگان، هویدا شدند، تا آن جا که پنداشتیم خورشیدگرفتگی نشانه قیامت است. همچنین، ابن‌عساکر مولف شهیر اهل‌سنت و نویسنده کتاب «تاریخ دمشق»، واقعه سیاه شدن آسمان در روز عاشورا را چنین توصیف می‌کند: لَمّا قُتِلَ الحُسَینُ اسوَدَّتِ السَّماءُ، وظَهَرَتِ الکواکبُ نَهاراً، حَتّی رَأَیتُ الجَوزاءَ عِندَ العَصرِ، وسَقَطَ التُّرابُ الأَحمَرُ. هنگامی که حسین (ع) شهید شد، آسمان، سیاه گشت و در روز، ستاره‌ها پیدا شدند و حتّی ستاره جوزا هنگام عصر عاشورا دیده شد و خاک سرخ بارید.