کتاب رستاخیز حسین (ع)

إنَّ الحُسَین ... مِصباحُ هُدیً و سَفینَةُ نَجاة.

یا ابْنَ شَبِیبٍ إِنْ کنْتَ بَاکیاً لِشَی‌ءٍ فَابْک لِلْحُسَینِ بْنِ عَلِی بْنِ أَبِی طَالِبٍ علیه‌السلام فَإِنَّه ذُبِحَ کمَا یذْبَحُ الْکبْشُ وَ قُتِلَ مَعَه مِنْ اهل‌بیته ثَمَانِیه عَشَرَ رَجُلًا مَا لَهمْ فِی الْأَرْضِ شَبِیهونَ وَ لَقَدْ بَکتِ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرَضُونَ لِقَتْلِه. الأمالی صدوق: ای فرزند شبیب؛ اگر می‌خواهی برای کسی گریه کنی، برای حسین بن علی گریه کن که او را مانند کبش، سر بریدند. و هیجده نفر از خاندان او را که مانند آن‌ها در زمین نبودند، با وی کشته شدند. آسمان و زمین برای کشته شدن حسین، گریه کردند.

«کربلا هر روز تکرار می‌شود... و همیشه حق و باطل مثل حسین و یزید وجود دارد و کار مردم هم یا جنگ در کنار یزید یا در رکاب امام حسین علیه‌السلام است. بنابراین انسان باید هر روز موضع خود را مشخص کند که آیا اهل حق است و یا باطل».

آیةالله جوادی‌آملی معتقد است: «اهمیت زیارت اربعین، تنها به این نیست که از نشانه‌های ایمان است؛ بلکه طبق این روایت، در ردیف نمازهای واجب و مستحب قرار گرفته است. بنابراین همان‌گونه که نماز، ستون دین و شریعت است، زیارت اربعین و حادثه کربلا نیز ستون ولایت است، امّا مهم آن است که دریابیم نماز و زیارت اربعین انسان را چگونه متدین می‌کند. به‌دیگر سخن، بر اساس فرموده رسول خدا عصاره رسالت نبوی قرآن و عترت است؛ «إنی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی اهل‌بیتی». عصاره کتاب الهی که دین خداست، ستونی دارد که نماز است و عصاره عترت نیز ستونش، زیارت اربعین است که این دو ستون در روایت امام عسکری در کنار هم ذکر شده است».

هنگامی که حسین (ع) کشته شد، خورشید چنان گرفت که در میانه‌روز، ستارگان، هویدا شدند، تا آن جا که پنداشتیم خورشیدگرفتگی نشانه قیامت است. همچنین، ابن‌عساکر مولف شهیر اهل‌سنت و نویسنده کتاب «تاریخ دمشق»، واقعه سیاه شدن آسمان در روز عاشورا را چنین توصیف می‌کند: لَمّا قُتِلَ الحُسَینُ اسوَدَّتِ السَّماءُ، وظَهَرَتِ الکواکبُ نَهاراً، حَتّی رَأَیتُ الجَوزاءَ عِندَ العَصرِ، وسَقَطَ التُّرابُ الأَحمَرُ. هنگامی که حسین (ع) شهید شد، آسمان، سیاه گشت و در روز، ستاره‌ها پیدا شدند و حتّی ستاره جوزا هنگام عصر عاشورا دیده شد و خاک سرخ بارید.