کتاب جامعه شناسی سیاسی چیست؟

تبیینِ اِلایسِف با تصدیقِ نوعی قاعدهٔ فرهنگی شروع می‌شود، آن قاعده این است که در یک نظام دموکراتیک انتظار می‌رود اَعمال شهروندی نتیجه‌ای داشته باشد. به همین دلیل سوژه‌های تحقیقِ او جذب مسائلی می‌شدند که امید داشتند بتوانند در آن تغییری ایجاد کنند: «هدف این بود که احساس توانمندی کنند؛ آنها می‌بایست فراموش کنند که حیطه‌های گسترده‌ای وجود داشت که در آن احساس بی‌قدرتی می‌کردند» (۱۹۹۷: ۶۱۲).

تا جایی که مشارکت، پاسخگوی ارائهٔ مزایا باشد، به حداقل رساندن مزایا یا دشوارترکردن درک آنها روش دیگری برای «ساختاردهی به رأی‌دهندگان» است. از آنجایی که سیاستگذاری سیاست را می‌سازد، کاهشِ سخاوت و کاهش مشاهده‌پذیریِ مزایای عمومی می‌تواند بنیان‌های اجتماعی مشارکت سیاسی را تضعیف کند.

دموکراسی در جوهرِ خود پویا به نظر می‌رسد: زیرا جنبش‌های اجتماعی‌ای را می‌پروراند که منشأ انرژی آنها ناامیدی از ویژگی دموکراتیک نابسندهٔ نهادهای واقعی از جمله مرزهای عضویت و طرد است؛ زیرا دعوی‌های متنوعِ دموکراسی اغلب متناقض است و می‌گذارد جنبش‌های بسیار متنوع برچسب دموکراتیک داشته باشد؛ زیرا صاحبان قدرت می‌دانند، هر قدر هم ترتیباتِ سیاسی باعث نابرابری و سرکوب باشد ضامن قدرت آنهاست، و اگر ادعا کنند این ترتیبات «دموکراتیک»‌ است به خودشان کمک می‌کنند؛ زیرا جنبش‌های ضددموکراتیک همراه با و از دل جنبش‌هایی که معطوف‌اند به یافتن الگوهای جدیدی از دموکراسی، پرورش می‌یابد (مارکوف ۲۰۱۳: ۱۹).