بریده‌هایی از کتاب گندزدایی از مغز

«تازه‌کار این‌قدری تمرین می‌کند که درست بزند، حرفه‌ای این‌قدری تمرین می‌کند که دیگر نتواند اشتباه بزند.»

مغزها این قابلیت ناجور را دارند که به هر گندی لباس منطق بپوشانند.

اضطراب یعنی حالتی که بدن از تعادل کامل خارج شده و نیازمند توجه فوری و کامل شما و اقدام فوری‌تان برای بازگشت به حال عادی است.

رنج بخشی از وجود انسانی ماست.

«خاطرت جمع که تهش همه‌چی درست می‌شه. اگه اوضاع خوب نیست، یعنی که هنوز به تهش نرسیدی.»

غفلت موجب پیشمانی است!

درد عضلانی می‌تواند نشانهٔ مستقیم افسردگی باشد.

آسیب‌های روانی حتی می‌توانند روی ژن‌های ما تأثیر بگذارند و به نسل‌های بعدی هم منتقل بشوند. اگر در عقبهٔ شما پدربزرگی، جد و جده‌ای بوده که آسیب روانی جدی در زندگی‌اش خورده، به احتمال زیاد شما هم جوری تنظیم شده‌اید که واکنش‌تان به دنیا، متفاوت از کسی باشد که همهٔ آباء و اجدادش در سلامت و خاطرجمعی کامل زندگی کرده‌اند. پس این فقط ژن نیست که روی آسیب‌های روانی و واکنش‌های شما اثر می‌گذارد بلکه خود آسیب‌ها هم ژن‌ها را تغییر می‌دهند.

مغز اصولاً و تا حدودی در اندرون شکم ما جای دارد. توی شکمبهٔ ما میکرواورگانیسم‌های ظریف و ویژه‌ای وجود دارند که همه‌شان به‌شکلی پیوسته و همیشگی با مغز توی کله‌مان ارتباط دارند (از راه محور روده مغز که یک اصطلاح علمی راستکی است) و کارآیی این سیستم آن‌قدر جدی است که به آن مغز دوم هم می‌گویند. این مغز دوم در هدایت رفتارها و احساسات ما نقشی تعیین‌کننده دارد.

ساقهٔ محترم مغز جوری تکامل یافته که خیلی خوب در موارد ضروری و بروز خطر برخورد با دایناسور، شما را راهبری خواهد کرد. اما در کمال تعجب شعورش به شیوهٔ صحیح برخورد با راه‌بندان‌های سنگین و آدم‌هایی که توی صف به شما تنه می‌زنند و آن‌ها که توی مترو زیر بغل‌شان بو می‌دهد نمی‌رسد.

لمس کردن دیگری و لمس شدن، هورمون اوکسیتوسین را در بدن آزاد می‌کند و تازه برای قلب و سیستم ایمنی هم مفید است. غفلت موجب پیشمانی است!