کتاب جک ریچر (کتاب هشتم؛ دشمن)

افرادی که تمایلی به کمک کردن ندارند اغلب شاهدهای خوبی‌اند. سعی نمی‌کنند آدم را خشنود کنند. سعی نمی‌کنند آدم را تحت تأثیر قرار بدهند. سعی نمی‌کنند از خودشان همه‌چیز دربیاورند و حرف‌هایی بزنند که آدم دوست دارد بشنود.

یکی از چیزهایی که در ارتش یاد می‌گیری این است که در هر جایی بخوابی.

هیچ‌کس نمی‌داند حملهٔ قلبی چه حسی دارد. هیچ بازمانده‌ای نیست که برایمان بگوید. پزشک‌ها از بافت‌مردگی و لختگی خون و کمبود اکسیژن و انسداد رگ‌ها صحبت می‌کنند. یا انقباض‌های تند دهلیز را پیش‌بینی می‌کنند، یا اصلاً چیزی پیش‌بینی نمی‌کنند. کلماتی از قبیل انفراکتوس و فیبریلاسیون به کار می‌برند، ولی این کلمات هیچ مفهومی برای ما ندارند. بهتر است فقط بگویند یک‌دفعه می‌میری.

هواپیماها و هلیکوپترها خیلی جذابن، ولی خودشون به‌تنهایی نمی‌تونن توی هیچ جنگی پیروز بشن. هیچ‌وقت پیروز نشدن، هیچ‌وقت هم نخواهند شد. پیروزی با پیاده‌نظام به دست میاد.

همیشه دومین بار بهتر پیش می‌رود. تجربه این را به من ثابت کرده است. چشم‌انتظارش هستی و هنوز حوصله‌ات از آن سر نرفته است.

مشتری‌های تکراری دوست دارند شناخته شوند. احساس خاص بودن به آن‌ها دست می‌دهد.

هیچ‌وقت به سلاحی که شخصاً شلیکش رو تست نکردی اعتماد نکن.

:درحالی‌که حفظ خونسردی به هنگام مصیبت بالاترین گواه شجاعت یک فرمانده است، پشتکار در پیگیری مطمئن‌ترین آزمایش نیروی ارادهٔ اوست.