کتاب مردان بچه ننه

اکنون در اینجا ویژگی‌های کودکی مردان مادرتنیده را شرح می‌دهیم: ۱. مادرانشان آن‌ها را نزدیک خود نگاه داشته بودند.

۲. مادرانشان غالباً در مسائل فردی و خصوصی‌شان مداخله می‌کردند (حتی به‌رغم اعتراض آن‌ها). مرزهای میان آن دو کم‌رنگ بوده یا اصلاً حد و مرزی وجود نداشته است. ۳. مادرانشان غالباً با آن‌ها دربارهٔ مسائلی، نظیر عصبانیت خود از دست شوهرشان، عدم رضایت جنسی در رابطه با همسر یا سایر مشکلات، که در حیطهٔ فهم یک پسربچه نیست، گفت‌وگو یا درددل می‌کردند. ۴. بسیاری اوقات، در مراسم، جشن‌ها، دیدار با دوستان یا خرید و نظایر آن، مادرشان را همراهی کرده‌اند. ۵. بزرگ‌ترها غالباً این دسته از پسران را به‌عنوان بچه‌های مؤدب، خوش‌رفتار یا عاقل و پخته تحسین می‌کردند.

۶. مادرانشان اغلب آن‌ها را از پرداختن به هر کاری یا رفتن به دنبال هر هدفی که موجب دوری پسرانشان از آن‌ها می‌شد منع می‌کردند یا به آن کار تشویقشان نمی‌کردند؛ کارهایی نظیر پیوستن به گروه‌های ورزشی، بازی با سایر بچه‌ها و دوستانشان، بخصوص آشنایی با یک دختر یا ازدواج. ۷. این دسته از مردان در کودکی حتی گاه از رفتن به مدرسه سر باز می‌زدند تا در خانه کنار مادرانشان بمانند. ۸. مادرانشان غالباً بدون اینکه از آن‌ها بپرسند یا به علائقشان توجهی کنند، برایشان تصمیم می‌گرفتند. ۹. مادران آن‌ها غالباً سرگرمی یا خوشی‌های کمی بیرون از خانه داشته‌اند و عمدهٔ تمرکزشان در زندگی بر هدایت و کنترل پسرانشان معطوف بوده است

۱۰. غالباً مادر آن‌ها از ازدواج و زندگی با شوهر خود ناخشنود بوده و پسرش حکم تکیه‌گاهی را برای او داشته است. ۱۱. این پسران هم بعدها از نظر حال روحی و گرفتاری در دامان افسردگی و انزوا، راه مادران خود را در پیش می‌گیرند. ۱۲. پدران در این میان غالباً یا غایب‌اند یا حضوری کم‌رنگ و بی‌اثر دارند. از این رو، پسران نقش مرد خانه را به عهده می‌گیرند. ۱۳. مادران آن‌ها معمولاً به اشکال مستقیم و غیرمستقیم، مانع برقراری رابطه و نزدیکی میان این پسران با پدرانشان می‌شوند یا آن‌ها را به داشتن ارتباطی نزدیک با پدر تشویق نمی‌کنند. ۱۴. غالب آن‌ها احساس می‌کنند که پدرشان آنان را طرد کرده یا دور انداخته است. ۱۵. غالب آنان به پدرانشان نگاهی تحقیرآمیز و خشمگین دارند.