کتاب کافه خیابان گوته

آذر می‌گفت باید سعی کنی مردم رو همین‌طور که هستند با همهٔ بدی‌ها و حقه‌بازی‌هاشان دوست داشته باشی.

آدم عاشق مثل کسی است که یک گلوله آتش زیر لباسش داشته باشد. مگر می‌شود آتش را زیر لباس مخفی کرد. عشق کشته هم نمی‌شود. ممکن است یک مدت برود ته وجود آدم و خودش را نشان ندهد، اما یک‌مرتبه سر می‌کشد و همه چیز را به هم می‌زند.

اصل وجود آدم‌ها ذهن‌شونه، خاطرات‌شونه، اون که از بین بره، دیگه خود آدم از بین رفته.