کتاب شبیخون به خفاش

«داشتن اطلاعاتی که نتوان از آن استفاده کرد، مثل حمل بارِ بی‌مصرف است. حمل‌کننده فقط سنگینی بار را تحمیل می‌کند.»

درود خالق درود، بر خالقان صحنه‌های درود؛ آنانی که با زیبایی بی‌نهایتشان، بر زشتی عفریت‌های ننگ تاختند و اکنون بر بال فرشتگان، قهقهه‌ی مستانه می‌زنند.

او هم از انگلیس، هم از آمریکا و هم از شاه پول می‌گیرد؛ منتها سر آمریکا و انگلیس را نمی‌تواند کلاه بگذارد؛ اما سر فرح کلاه گذاشتن کار مشکلی نیست.

در این میان، رادیوهای بیگانه؛ مثل صدای آمریکا، بی‌بی‌سی، دویچه‌وله و... هم شب و روز برای مردم ایران دل‌سوزی می‌کردند و تمام برنامه‌هایشان را روی بزرگ کردن حزب جمهوری خلق مسلمان، هوادارانش و مرجعیت آقای شریعتمداری متمرکز کرده بودند؛ گویا در کشور غیر از آن‌ها نه حزبی وجود دارد، نه مرجعی و نه جمعیتی.

یک بار دیگر طریقه‌ی دستگیری او را مرور کردیم و منتظر ماندیم. بالاخره رسول که خودش پشت فرمان نشسته بود، از ویلا خارج شد و از کنار خودروی ما گذشت. پانصد متر نرفته بود که از داخل جاده‌ی فرعی، خودروی پیکانی با شدت تمام از سمت شاگرد با او تصادف کرد؛ به طوری‌که درِ سمت راننده باز شد و کم مانده بود رسول به بیرون پرت شود که ما از پشت، سر رسیدیم. خیلی خونسرد، ولی اخم‌آلود از ماشین پیاده شد که بلافاصله بچه‌ها، گونی را از پشت روی سرش کشیدند و گفتند: اگر صدایت دربیاید، یک گلوله حرامت می‌کنیم. به دستش دستبند زدیم و او را سوار ماشین خودمان کردیم. در یکی از کوچه‌باغ‌های اطراف، پس از بستن دهان و چشم و پاهایش

بلندهمتان، آرزوی او کردند و در رسیدن به سایه‌ی او، بر عهد خود با استواری، نسیم حیاتشان را گستردند، تا رضایت و لبخندش را بگیرند. آفرین بر آن‌ها، آفرین!