کتاب قدرت پشیمانی

اگر زندگی ما مجموعه داستان‌هایی است که برای خودمان تعریف می‌کنیم، پشیمانی به ما یادآوری می‌کند که نقشی دوگانه داریم. ما هم نویسنده هستیم و هم بازیگر. ما می‌توانیم طرح داستان را شکل دهیم، اما نه به طور کامل. ما می‌توانیم فیلم‌نامه را کنار بگذاریم، اما نه برای همیشه. ما در تقاطع ارادهٔ آزاد و شرایط ناگزیر محیطی زندگی می‌کنیم.

بهترین زمان برای کاشت یک درختْ بیست سال پیش است. بهترین زمان بعدی امروز است.

«باید هزینهٔ هر کار لعنتی در این زندگی را بپردازید.»

انتقاد از خود نوید سرسختی و جاه‌طلبی می‌دهد، اما اغلب به جای اقدامی سازنده، به نشخوار فکری و ناامیدی منجر می‌شود.

سرمایه‌گذاری‌های عاطفی بیش‌ازحد ما روی احساسات مثبتْ خطرات خود را به همراه دارد.

وقتی می‌دانیم که اگر اکنون به‌درستی عمل نکنیم، در آینده چه احساس وحشتناکی خواهیم داشت، آن احساس منفی -که به جای تجربه کردن، آن را شبیه‌سازی می‌کنیم- می‌تواند رفتار ما را بهبود بخشد.

نبود تعادل می‌تواند یادگیری را مهار، رشد را متوقف و پتانسیل ما را محدود کند.

فلسفهٔ ضدپشیمانی که در ترانه‌ها گنجانده شده و روی پوست نقش بسته است و حکیمان آن را پذیرفته‌اند، آن‌قدر بدیهی به نظر می‌آید که کمتر در مورد دلایل درستی آن بحث شده است و فقط بیان می‌شود. چرا دنبال درد باشیم در حالی که می‌توانیم از آن اجتناب کنیم؟ چرا وقتی می‌توانیم در پرتوهای مثبت‌اندیشی حمام آفتاب بگیریم، ابرهای بارانی را فرابخوانیم؟ چرا از کاری غمگین باشیم که دیروز انجام داده‌ایم، در حالی که می‌توانیم دربارهٔ احتمالات نامحدود فردا رؤیاپردازی کنیم؟ این جهان‌بینی، بیشتر از حقیقت و منطق، بر مبنای احساسات است. اگرچه درست و قانع‌کننده به نظر می‌رسد، یک عیب نه چندان کوچک دارد: کاملاً اشتباه است.

به طور کلی، ما درد از دست دادن چیزی را بیشتر از لذت به دست آوردن همان چیز ارزیابی می‌کنیم؛ بنابراین برای جلوگیری از ضرر به کارهای غیرعادی (و اغلب غیرمنطقی) رو می‌آوریم.

به جای نادیده گرفتن احساس منفی پشیمانی -یا بدتر، غرق شدن در آن- می‌توانیم به یاد بیاوریم که احساس کردن برای تفکر و تفکر برای عمل کردن است. با پیروی از یک فرایند سه‌مرحله‌ای ساده، می‌توانیم پشیمانی‌مان را نشان دهیم، دیدگاهمان در مورد پشیمانی و خودمان را دوباره تعریف کنیم و از این تجربه برای تصمیم‌های بعدی خویش درسی بگیریم.

رایج‌ترین احساس منفی -و دومین احساس رایج از هر نوع- پشیمانی بود. تنها عشق بیشتر از پشیمانی تکرار شده بود. (۱۸)

پشیمانی از ما انسان می‌سازد. پشیمانی از ما افراد بهتری می‌سازد.

بهترین زمان برای کاشت یک درختْ بیست سال پیش است. بهترین زمان بعدی امروز است.

حتی تأمل در مورد پشیمانی‌های دیگران هم می‌تواند باعث بهبود عملکرد ما شود.

پشیمانی از ما انسان می‌سازد. پشیمانی از ما افراد بهتری می‌سازد

وقتی احساس برای فکر کردن است و فکر کردن برای عمل کردن، غایت پشیمانی بهتر شدن ماست.

وقتی پشیمانی سرکوب می‌شود، باری روی شانه‌مان است. اما وقتی ضربه می‌زند، می‌تواند به ما احساس خوشبختی و اعتماد به نفس بدهد.

احساساتی مانند شادی، هیجان، عصبانیت، تعجب و حسادت همگی در بین بیست مورد برتر قرار گرفتند. اما رایج‌ترین احساس منفی -و دومین احساس رایج از هر نوع- پشیمانی بود. تنها عشق بیشتر از پشیمانی تکرار شده بود.

ناتوانی در احساس پشیمانی کردن -آنچه فلسفهٔ "بدون پشیمانی" آن را ستایش و تشویق می‌کند- یک امتیاز نیست، بلکه نشانهٔ آسیب مغزی است.

با این حال، در نظرسنجی‌های کمی یا کیفی پشیمانی، تقریباً هیچ‌کس افراط در برون‌گرایی را بیان نکرد؛ در حالی که بسیاری از درون‌گرا بودن خود ابراز پشیمانی کردند.

او علت رنج و عذاب خودش است.

انسان‌ها مسافران باتجربهٔ زمان و داستان‌نویسان ماهری هستند. از به هم پیوستن این دوقابلیت، مارپیچ دوگانهٔ شناختی تشکیل می‌شود که به پشیمانی موجودیت می‌بخشد.

تجربه کردن پشیمانی فرایند تصمیم‌گیری ما را بهبود می‌بخشد

یکی از یافته‌های اصلی در مورد پشیمانی این است: پشیمانی می‌تواند پشتکار را بیشتر کند که تقریباً همیشه به بهبود عملکرد منجر می‌شود.

بدون پشیمانی. یک عقیدهٔ شادی‌بخش، اما خطرناک

«بازسازی پشیمانی»، توضیح می‌دهد که چگونه احساس منفی پشیمانی را به ابزاری مثبت برای بهبود زندگی خود تبدیل

تمام پشیمانی‌ها چهار ریشهٔ اصلی دارند: پشیمانی‌های بنیادین، پشیمانی‌های جسارت، پشیمانی‌های اخلاقی و پشیمانی‌های ارتباطی

روان‌درمانگران پشیمانی را این‌گونه تعریف می‌کنند: «احساس ناخوشایند ناشی از انجام دادن یا انجام ندادن کاری است، وقتی به وضعیتی منجر شود که در آن فرد آرزو کند ای کاش متفاوت عمل کرده بود.»(۱) نگاه نظریه‌پردازان مدیریت به پشیمانی این‌گونه است: «از مقایسهٔ نتیجهٔ فعلی و نتیجه‌ای که در صورت گرفتن تصمیمی دیگر توسط تصمیم‌گیرنده حاصل می‌شد پشیمانی ایجاد می‌شود.» (۲) فیلسوفان نیز می‌گویند: «پشیمانی ترکیب دو احساس است: احساسی ناخوشایند از فکر کردن به گذشته و تمایل به رفتار کردن به شیوه‌ای خاص در آینده.» (۳) مشخص است که چرا تعریفی دقیق دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد: پشیمانی بیشتر یک فرایند است تا یک حس.

پشیمانی نشان‌دهندهٔ یک ذهن سالم و بلوغ‌یافته است. پشیمانی برای رشد ما بسیار اساسی و برای دستیابی به عملکرد صحیح آن‌قدر حیاتی است که فقدان آن -در بزرگسالان- می‌تواند نشانهٔ یک مشکل جدی باشد.

وقتی احساس برای فکر کردن است و فکر کردن برای عمل کردن، غایت پشیمانی بهتر شدن ماست.