بریده‌هایی از کتاب بهداشت قاتل

من بی‌نهایت مهربانم، این‌قدر مهربان که اگر با خودم مواجه می‌شدم بالا می‌آوردم.

ما هرگز بعد از خواندن یک کتاب همان آدم قبل نیستیم

نوشتن جایی شروع می‌شود که کلام به‌پایان می‌رسد

آدم‌های زیادی هستند که تکلف را به جایی می‌رسانند که می‌خوانند بدون اینکه چیزی بخوانند.

پس فکر می‌کنید مرگ نابودی است؟ چطور می‌شود چیزی را که پیش از این نابود شده، نابود کرد؟

چه احساسی درمورد خودتان دارید؟ ـ همان حسی را دارم که از بیست‌سالگی داشته‌ام. ـ یعنی؟ ـ خودم را کم حس می‌کنم. ـ از چه لحاظ کم؟ ـ کم.

آدم‌های زیادی هستند که تکلف را به جایی می‌رسانند که می‌خوانند بدون اینکه چیزی بخوانند. مثل غواص‌های مجهز، از کتاب‌ها رد می‌شوند بدون اینکه قطره‌ای آب بهشان برسد.

«درواقع، آدم‌ها نمی‌خوانند؛ یا اگر می‌خوانند متوجه نمی‌شوند؛ یا اگر متوجه می‌شوند فراموش می‌کنند.»

دوست ندارم آدم‌ها را ببینم. اگر تنها زندگی می‌کنم، چندان به‌خاطر عشق به تنهایی نیست بلکه به‌خاطر نفرت از نوع بشر است. می‌توانید توی دفترچه یادداشتتان بنویسید که من یک آدم مردم‌گریز گندم.

ـ از دید خودم، من همیشه تنها فردی بودم که سلامت عقل داشت.

برندگان صلح نوبل اغلب قاتل‌اند، ولی برندگان نوبل ادبیات همیشه قاتل‌اند.

به‌طرز عجیبی. هیچ آدمی را به مهربانی خودم نمی‌شناسم. این مهربانی عجیب است چون من به سبب خود مهربانی نیست که مهربانم، بلکه به سبب خستگی و به‌خصوص ترس از عصبی‌شدن است. من همیشه آماده عصبی شدنم و این عصبی‌شدن‌ها خیلی اذیتم می‌کند، بنابراین مثل طاعون ازشان دوری می‌کنم.

من از قول‌وقرارهایی که به آن‌ها عمل نمی‌شود متنفرم. تعدادی آدم مسخره بهمان قول دادند که نیمه‌شب پانزدهم جنگ شروع می‌شود. امروز شانزدهم است و هیچ اتفاقی نیفتاده. دارند که را دست می‌اندازند؟ میلیاردها بیننده منتظرند.