کتاب نظریه هایی در باب جنسیت در دوران کودکی

روان‌نژندی واقعیت را رد نمی‌کند، تنها آن را نادیده می‌گیرد؛ روان‌پریشی واقعیت را رد کرده و سعی در جایگزینی آن دارد.

روانکاوی که در مدت کوتاه به نتیجه می‌رسد بیشتر به اعتمادبه‌نفس درمانگر کمک می‌کند و نشان‌دهندهٔ اهمیت علمی روانکاوی است، ولی ازلحاظ پیشرفت معلومات علمی چندان ارزشی ندارد، زیرا چیز جدیدی در آن‌ها یاد گرفته نمی‌شود. در واقع، آن‌ها به این دلیل سریعاً موفق می‌شوند که هر چیزی که لازمهٔ دستاورد آن‌هاست؛ از قبل مشخص بوده است. چیزهای جدید تنها از روانکاوی‌هایی به‌دست می‌آید که سختی‌های خاصی را به همراه داشته باشد و برای فائق آمدن بر آن‌ها زمان بسیار زیادی را به آن اختصاص دهیم. تنها در چنین مواردی است که می‌توانیم به عمیق‌ترین و ابتدایی‌ترین لایه‌های رشد روانی دست پیدا کنیم و از آنجا راه‌حل‌هایی را برای مشکلاتی که بعداً شکل گرفته است به‌دست آوریم و صراحتاً باید گفت ما حس می‌کنیم روانکاوی که بتواند تا این حد به لایه‌های عمیق نفوذ کند، شایستهٔ نام روانکاوی است.

روان‌نژندی نتیجهٔ تعارض میان ایگو و اید است، درحالی‌که روان‌پریشی پیامدی قابل‌قیاس از اختلالی مشابه در ارتباط میان ایگو و دنیای بیرون است.

دنیای بیرونْ ایگو را به دو شیوه مدیریت می‌کند: در ابتدا، توسط ادراکات حاضر و اخیر که همیشه قابل‌تجدید است و در جایگاه دوم، توسط ذخیرهٔ خاطرات برآمده از ادراکات اولیه در قالب یک دنیای درون که دارایی ایگو و یکی از اجزای آن را شکل می‌دهد.

روان‌نژندی نتیجهٔ تعارض میان ایگو و اید است، درحالی‌که روان‌پریشی پیامدی قابل‌قیاس از اختلالی مشابه در ارتباط میان ایگو و دنیای بیرون است.

هم روان‌نژندی و هم روان‌پریشی ابراز طغیانی بر دنیای بیرون از جانب اید هستند، طغیانی بر ناخواسته بودن دنیای بیرون