عجیب نیست که متوجه شویم فرد اسکیزوئید در زمان کودکی مورد غفلت واقع شده و نادیده گرفته شده است. به گونهای دیگر، فرد اسکیزوئید با چالشهای بزرگی سازگار شده یا در غیر اینصورت محیط کودکی آشفتهای را تجربه کرده است و درمییابد که آسودگی ناشی از تنهایی، برای او یک پادزهر است. گاهی اسکیزوئید به بزرگسالی میرسد. اینبار استراتژی سازگاری، به یک بُعد شخصیتی همچون سنگ تبدیل میشود. فرد اسکیزوئید که علاقهای به ارتباط ندارد و از دیگران بریده است، اکنون با همکارانش بیگانه میشود و از هرگونه رابطهٔ شخصی اجتناب میکند.