کتاب هری پاتر (جلد ششم؛ هری پاتر و شاهزاده‌ دو رگه)

هیچ‌وقت به این فکر افتادی که حاکمان ستمگر چقدر از افرادی که سرکوبشون می‌کنن وحشت دارن؟ همه‌شون این رو می‌دونن که روزی یکی از قربانیان بسیارشون جلوشون می‌ایسته و مقابله به مثل می‌کنه! ولدمورت هم با اونا هیچ فرقی نداره

خیلی وقت‌ها حتی بین صمیمی‌ترین دوستان هم پیش می‌آد که هر دو تصور می‌کنند اون چیزی که می‌خوان بگن خیلی مهم‌تر از چیزیه که دیگری ممکنه ارائه بده!

وقتی با مرگ یا تاریکی مواجه می‌شیم فقط از ناشناخته‌هاست که می‌ترسیم نه چیز دیگه.

ولدمورت خودش بدترین دشمنش رو به وجود آورد. همون کاری که حاکمان ستمگر در هر جای دنیا می‌کنن!

اون فقط زمانی از این‌جا می‌ره که هیچ‌کسی این‌جا بهش وفادار نباشه.

بخشیدن کسانی که اشتباه می‌کردن آسون‌تر از بخشیدن کسانی است که درست می‌گفتن.

گفت: «مردم انتظار دارند که دوستانی باحال‌تر از ما داشته باشی.» هری با حالت خشکی گفت: «شما باحالین. هیچ‌کدوم از اونا توی وزارتخونه نبودند. هیچ‌کدومشون در کنار من نجنگیدند.»

«تو نباید این‌طوری کارت رو شروع کنی. برای این‌که از کجا معلومه بازی یکی دیگه بهتر از من نباشه. تا حالا خیلی از تیم‌های خوب برای این خراب شدن که کاپیتانشون فقط از همون بازیکنان آشنا استفاده کرده یا دوستانش رو توی تیم راه داده...»

«شما مثل همیشه همه‌چی رو می‌دونین، دامبلدور.» دامبلدور به آرامی گفت: «نه بابا، من فقط با مسئولان کافه‌های محلی دوستم.

هری در دل به او آفرین می‌گفت، در حالت تردیدآمیزش، لحن عادی کلامش و چرب‌زبانی محتاطانه‌اش به هیچ‌وجه زیاده‌روی نکرده بود. هری در این کار تجربهٔ فراوانی داشت و خودش آن‌قدر با چرب‌زبانی از زیر زبان افراد بی‌رغبت حرف بیرون کشیده بود که به خوبی تشخیص می‌داد چه کسی در این کار استاد است. تشخیص می‌داد که ریدل با تمام وجود می‌خواهد این اطلاعات را به دست آورد. شاید هفته‌ها تلاش کرده بود تا به چنین لحظه‌ای برسد.

کنجکاوی نسبت به این‌جور چیزها طبیعیه... همیشه اونایی که استعدادهای استثنایی دارن به سمت این جنبهٔ جادو جذب می‌شن...»

بخشیدن کسانی که اشتباه می‌کردن آسون‌تر از بخشیدن کسانی است که درست می‌گفتن.

پروفسور، متوجه شدین...؟» ‫«بله، هری، چون این سعادت رو دارم که از توان مغزی خارق‌العاده‌ای بهره‌مند باشم، همهٔ چیزهایی رو که بهم گفتی فهمیدم.»

آقای ویزلی با صدایی گرفته گفت: «الان که فکرش رو می‌کنم، می‌بینم نصف خونوادهٔ ما زندگیشون رو به تو مدیونند. خب، تنها چیزی که می‌تونم بگم اینه که اون روزی که رون تصمیم گرفت توی قطار سریع‌السیر هاگوارتز توی کوپهٔ تو بشینه روز خوش‌شانسی خانوادهٔ ویزلی بود، هری.»

دامبلدور می‌گفت بسیار مهم است که کسی بجنگد و دوباره بجنگد و به جنگیدن ادامه بدهد زیرا فقط در این صورت است که می‌تواند پلیدی را دور نگه دارد، گو این‌که هیچ‌گاه به کلی ریشه‌کن نمی‌شود...