بریده‌هایی از کتاب جان آزاده

۶۴: تنهایی اغلب تنهایی را دشمن می‌دانیم. نمی‌خواهیم غم به‌دل خود راه دهیم. بی‌قراریم و سرکش و به‌دنبال کسی می‌گردیم که همراهمان باشد. وقتی خود را در میانه تنهایی می‌یابیم و از آن نمی‌گریزیم، با تنهایی رابطه‌ای برقرار می‌کنیم. می‌فهمیم تهدیدکننده نیست. تنهایی آرامش‌بخش و مفرح است. تنهایی الگوهای جاافتاده و ترسیده‌مان را زیرورو می‌کند.

اگر فکر کنیم روزی می‌رسد که همه‌چیزمان دُرست باشد، واقعیت را لمس نکرده‌ایم.

دیگران دنبال کنم. گفت که آرزوهای بزرگ برای دیگران می‌تواند با خشونت همراه شود – چون می‌خواهیم به داستان موفقیت خود ما تمکین کنند. به‌جایش، مهربان باشید.

آنچه باعث رنج می‌شود گریز از واقعیت‌های زندگی‌ست، دوری از درد و میل به خوشی‌ست – این حس‌مان که اگر کارها را درست انجام دهیم آسایش و خوشبختیِ ماندگار خواهیم داشت.