کتاب ذهن متمرکز

واضح است که اگر هدف ما در افزایش بهره‌وری دستیابی به مفهومی مبهم از «موفقیت» باشد، در اشتباه به سر می‌بریم. به نظر من بیمار شدن، مردن یا به سرحد مرگ رسیدن مفهومی از موفقیت نیست. ما ربات نیستیم. ما به مرخصی، استراحت، وقت‌گذرانی با خانواده، تفریح، بازی، و ورزش نیاز داریم. ما به بازه‌های زمانی طولانی نیاز داریم تا در آن به کار فکر نکنیم و اصلاً به آن اهمیت ندهیم. گاهی بی‌وقفه دنبال «موفقیت» بودن باعث می‌شود همیشه کار کنیم، همیشه در بطن کار باشیم، و همیشه در دسترس باشیم. این وضعیت هم باعث شکست شما و هم کارفرمایتان می‌شود. بله، موفقیت محرک قدرتمندی است _اما در صورتی که واقعاً بدانید معنای موفقیت برای شما چیست.

«شما در پنج سال آینده همان آدمی خواهید شد که الان هستید؛ اگر تأثیر گرفتن از افرادی که با آنها آشنا می‌شوید و کتاب‌هایی را که می‌خوانید در نظر نگیریم.»

امروزه دیگر اطلاعات نایاب نیست. اما توجه نایاب است. در واقع، در جهانی که اطلاعات به رایگان موجود است، تمرکز در محل کار یکی از ارزشمندترین چیزهاست.

تمرکز بر همه‌چیز به معنی تمرکز بر هیچ‌چیز است.

مگر غیر از این است که زندگی شما، در آخر، چکیدهٔ همهٔ آن چیزهایی است که روی آن تمرکز کرده‌اید؟ اُلیور برکمن

بهره‌وری از نظر آن دسته از موفق‌ترین رهبران کسب‌وکار که من تربیت کرده‌ام به معنی انجام کارهای بیشتر نیست بلکه به معنی انجام کارهای درست است؛ اینکه هر روز را با شفافیت شروع کنید و با احساس رضایتمندی، موفقیت، و انرژی زیاد به اتمام برسانید. بهره‌وری به این معناست که با کار کمتر به دستاورد بیشتری برسید

امروزه دیگر اطلاعات نایاب نیست. اما توجه نایاب است.

«شما در پنج سال آینده همان آدمی خواهید شد که الان هستید؛ اگر تأثیر گرفتن از افرادی که با آنها آشنا می‌شوید و کتاب‌هایی را که می‌خوانید در نظر نگیریم.»

داد:«اطلاعات توجه دریافت‌کننده‌هایش را تحلیل می‌برد» و «وفور اطلاعات فقر توجه می‌آورد».‌

انجام می‌دادم. بعدها متوجه شدم که تمرکز بر همه‌چیز به معنی تمرکز بر هیچ‌چیز است.

این حقیقتی جهانی است:ما همه احساس می‌کنیم که به‌شدت سرمان شلوغ است.

آن‌وقت‌ها مشکلم این بود که همهٔ کارها را خودم باید انجام می‌دادم. بعدها متوجه شدم که تمرکز بر همه‌چیز به معنی تمرکز بر هیچ‌چیز است.

«وفور اطلاعات فقر توجه می‌آورد».‌(۱) امروزه دیگر اطلاعات نایاب نیست. اما توجه نایاب است.

«شما در پنج سال آینده همان آدمی خواهید شد که الان هستید؛ اگر تأثیر گرفتن از افرادی که با آنها آشنا می‌شوید و کتاب‌هایی را که می‌خوانید در نظر نگیریم.»

وقتی کار با کارآفرین‌ها، مدیران، و دیگر رهبران را شروع می‌کنم این افراد به من می‌گویند که بهره‌وری یعنی کار بیشتری را سریع‌تر انجام دادن. دلیلش این است که شمّ ما دربارهٔ بهره‌وری متعلق به عصر تولید صنعتی است، یعنی زمانی که مردم مجموعهٔ مشخصی از وظایف تکراری را انجام می‌دادند و می‌توانستند ماحصل کارشان را با دستاوردهای اندک افزایش دهند. اما کار من این نیست.

ما باید اول زندگی‌مان را طراحی کنیم، بعد قالب کارمان را بر اساس اهداف سبْک زندگی‌مان اندازه بزنیم.

هنگامی که مطالعهٔ کتاب تمام می‌شود، از دانستن این مطالب بسیار خرسندیم و می‌گوییم این کتاب چقدر به درد من می‌خورد و انگار برای من نوشته شده است. اما احتمالاً از فردایش، به دلایل مختلف، دوباره همان مسیر قبلی را پیش می‌گیریم و همین مطالبِ به‌ظاهر ساده را فراموش می‌کنیم. به‌قول مارشال گلدسمیث:ساده است، اما آسان نیست؛ ساده و آسان با هم متفاوت‌اند

کلید چنین بازیابی انرژی‌ای، بر طبق گفته‌های خود چرچیل، فاصله گرفتن از روال همیشگی کارهایمان است. ما از جسم و ذهنمان به هنگام بازی و کار به شکل متفاوتی استفاده می‌کنیم. او در مقاله‌ای دربارهٔ نقاشی کردن چنین نوشته:«انسان همان طور که آرنج لباسش را مندرس و پاره می‌کند، می‌تواند با استفادهٔ مداوم و خسته کردن بخش خاصی از مغزش آن را تحلیل ببرد.» او با اضافه کردن تفاوت مهمی بین این دو ادامه می‌دهد:

مگر غیر از این است که زندگی شما، در آخر، چکیدهٔ همهٔ آن چیزهایی است که روی آن تمرکز کرده‌اید؟

ما دائم هر روز قضاوت‌های ارزشی می‌کنیم، تا تصمیم بگیریم که واقعاً چه چیزی ارزش تمرکزمان را دارد. متأسفانه باید بگویم در اوایل کارم همیشه پرکاری را انتخاب می‌کردم. حالا می‌دانم با این مبادله کردن‌ها نمی‌توان به خواسته‌های شخصی، روابط، سلامتی و کارهای باارزش، آن‌طور که لایقش هستند توجه _تمرکز_ کرد. و همان طور که اُلیور برکمن می‌پرسد:«مگر غیر از این است که زندگی شما در آخر چکیدهٔ همهٔ آن چیزهایی است که روی آن تمرکز کرده‌اید؟»‌

مگر غیر از این است که زندگی شما، در آخر، چکیدهٔ همهٔ آن چیزهایی است که روی آن تمرکز کرده‌اید؟ اُلیور برکمن

آیا آن صحنه از فیلم عاشقتم لوسی را به یاد می‌آورید که در آن لوسی و اِتِل به استخدام شرکت شکلات‌سازی درمی‌آیند؟ کار آنها بسته‌بندی ترافل‌های شکلات بود که به پایین تسمه‌نقاله می‌رسید. مدیر آنها را تهدید کرده بود که اگر یک شکلات بدون بسته‌بندی از دستشان دربرود اخراجشان کند. هر دو کار را خوب شروع کردند، اما چند ثانیه‌ای نگذشت که شکلات‌ها با شتاب بیشتری هجوم آوردند. لوسی و اتل شروع به چپاندن شکلات‌ها در دهانشان کردند و بقیه را در کلاهشان جا کردند. وقتی این هجمه بالاخره متوقف شد، مدیر برای بررسی کار آمد. او نمی‌دید که لوسی و اتل همهٔ شکلات‌های بسته‌بندی‌نشده را قایم کرده بودند، برای همین چنین به نظر می‌رسید که آنها پابه‌پای تسمه‌نقاله شکلات پیچیده و کارشان را به‌خوبی انجام داده بودند. اما پاداششان چه بود؟ مدیر سر کسی که تسمه‌نقاله را به حرکت درمی‌آورد داد زد:«سرعت را بیشتر بکن!»