بریده‌هایی از کتاب کمونیسم

اما استالین به‌جای عقب‌نشینی یا سازش، تصمیم گرفته بود که با مخالفت‌ها به‌روش هیتلر در آلمان نازی برخورد کند: استفاده از اجبار و تهدید شدید و مطلق علیه دشمنان واقعی و خیالی

اغلب شهروندان در بیشتر انواع سیستم‌های سیاسی، یک سیستم سیاسی مستبدانه را در صورتی که عملکرد اقتصادی خوبی داشته باشد، تحمل می‌کنند.

و از طرف دیگر، با وجود اینکه کمونیست‌های ارشد معمولاً ثروتمندتر از شهروندان متوسط ‌بودند و به مزایای زیادی دسترسی داشتند، به‌طور رسمی صاحب ابزار تولید نبودند

سیاه یا سفید بودن گربه مهم نیست. تا زمانی که موش را شکار می‌کند، گربۀ خوبی است.

. این نظریه اساساً بیان می‌کند که ظلم به تنهایی منجر به انقلاب نمی‌شود؛ اگر می‌شد، تقریباً در بسیاری از نقاط جهان شاهد انقلاب مداوم بودیم، بلکه انقلاب به احتمال زیاد زمانی رخ می‌دهد که رهبری امیدها و انتظارات توده‌ها را افزایش می‌دهد، سپس توانایی محقق کردن آن‌ها را ندارد و شهروندان ناامید می‌شوند.

«هرچه یک ملت ثروتمندتر باشد، شانس بیشتری برای داشتن یک دموکراسی پایدار دارد»

کمونیست‌ها به‌طور کلی نه به اقتصاد بازار آزاد بلکه به کنترل دولت بر اقتصاد اعتقاد داشتند

این تصور که شهروندان می‌توانند علیه برخورد ناعادلانۀ «سیستم» به دادگاه عالی متوسل شوند، تقریباً ناشناخته بود.

هیچ دموکراسی‌ای در سیستم‌های کمونیستی وجود ندارد.

رأی دادن به‌طور رسمی در کشورهای کمونیست اجباری نبود. با این حال بسیاری از شهروندان معتقد بودند که اگر رأی ندهند، به نوعی عواقب آن را می‌بینند، شاید وقتی که درخواست ارتقای شغلی می‌کنند یا هنگامی که فرزندان آن‌ها می‌خواهند در دانشگاه ثبت‌نام کنند.

رأی‌دهندگان عادی، نقشی در انتخاب رهبران کمونیست خود نداشتند.

توتالیتاریسم اصطلاحی رایج در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ برای توصیف سیستم‌های فاشیستی و کمونیستی ب