کتاب کمونیسم

اما استالین به‌جای عقب‌نشینی یا سازش، تصمیم گرفته بود که با مخالفت‌ها به‌روش هیتلر در آلمان نازی برخورد کند: استفاده از اجبار و تهدید شدید و مطلق علیه دشمنان واقعی و خیالی

سیاه یا سفید بودن گربه مهم نیست. تا زمانی که موش را شکار می‌کند، گربۀ خوبی است.

. این نظریه اساساً بیان می‌کند که ظلم به تنهایی منجر به انقلاب نمی‌شود؛ اگر می‌شد، تقریباً در بسیاری از نقاط جهان شاهد انقلاب مداوم بودیم، بلکه انقلاب به احتمال زیاد زمانی رخ می‌دهد که رهبری امیدها و انتظارات توده‌ها را افزایش می‌دهد، سپس توانایی محقق کردن آن‌ها را ندارد و شهروندان ناامید می‌شوند.

اغلب شهروندان در بیشتر انواع سیستم‌های سیاسی، یک سیستم سیاسی مستبدانه را در صورتی که عملکرد اقتصادی خوبی داشته باشد، تحمل می‌کنند.

و از طرف دیگر، با وجود اینکه کمونیست‌های ارشد معمولاً ثروتمندتر از شهروندان متوسط ‌بودند و به مزایای زیادی دسترسی داشتند، به‌طور رسمی صاحب ابزار تولید نبودند

کمونیست‌ها به‌طور کلی نه به اقتصاد بازار آزاد بلکه به کنترل دولت بر اقتصاد اعتقاد داشتند

رأی دادن به‌طور رسمی در کشورهای کمونیست اجباری نبود. با این حال بسیاری از شهروندان معتقد بودند که اگر رأی ندهند، به نوعی عواقب آن را می‌بینند، شاید وقتی که درخواست ارتقای شغلی می‌کنند یا هنگامی که فرزندان آن‌ها می‌خواهند در دانشگاه ثبت‌نام کنند.

«هرچه یک ملت ثروتمندتر باشد، شانس بیشتری برای داشتن یک دموکراسی پایدار دارد»

این تصور که شهروندان می‌توانند علیه برخورد ناعادلانۀ «سیستم» به دادگاه عالی متوسل شوند، تقریباً ناشناخته بود.

هیچ دموکراسی‌ای در سیستم‌های کمونیستی وجود ندارد.

دو کشور چین و ویتنام عمدتاً به این دلیل موفق هستند که بسیاری از اصول اصلی کمونیسم را کنار گذاشته‌اند و در برخی حوزه‌های مهم، به‌ویژه اقتصاد، پیشاپیش پساکمونیست به حساب می‌آیند.

رأی‌دهندگان عادی، نقشی در انتخاب رهبران کمونیست خود نداشتند.

توتالیتاریسم اصطلاحی رایج در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ برای توصیف سیستم‌های فاشیستی و کمونیستی ب

سردرگمی در رأس سیستم شوروی به این معنی نبود که امپراتوری کمونیست تهدید از طرف شهروندان خود را تحمل می‌کند.

«سیاه یا سفید بودن گربه مهم نیست. تا زمانی که موش را شکار می‌کند، گربۀ خوبی است.»

کسانی که به دادگاه آورده می‌شدند، در درجۀ اول گناهکار در نظر گرفته می‌شدند، نه بی‌گناه.

واقعیت این است که بالا بردن سطح سواد و سطح ساختار سیستم‌های آموزشی به‌طور کلی در جهت پرورش دانش‌آموزان با ارزش‌های کمونیستی بود، به‌گونه‌ای که بسیاری از افراد با سوابق غیرکمونیستی این روش را مداخله‌آمیز می‌دانستند.

مارکس و لنین از تصور رهبری موروثی در یک سیستم به‌اصطلاح کمونیستی در گور به خود می‌لرزیدند.

هیچ متفکری به تنهایی نمی‌تواند همۀ جواب‌ها را داشته باشد. باور داشتن به خلاف این، گشودن درهای افراط‌گرایی و استبداد است.