کتاب موج سوار و حکیم

اضطراب می‌گوید: «دقت کن، وگرنه بعداً تاوانش را خواهی داد!»

اما ایمان، همان‌طور که از معنایش پیداست، آنچه را شما نمی‌بینید، می‌بیند.

بدی‌های درونت را انکار نکن. آن‌ها را بپذیر و حرکتت را به سمت جلو ادامه بده. وظیفهٔ تو این است که ظرف ناهارت را آماده کنی و مشغول به کار شوی، وگرنه در گذشته گیر می‌کنی، درحالی‌که هنوز قرار است بهترین موج‌ها سر راهت سبز شوند.

آگوستین قدیس۱۱به ما یادآوری می‌کند: «هیچ قدیسی بدون گذشته و هیچ گناهکاری بدون آینده نیست.» پس چه گناهکار باشی چه موج‌سوار، انکار اشتباهاتی که روی موج قبلی انجام دادی، نمی‌گذارد موج بعدی‌ات بهتر

قضیه اینجا جالب می‌شود که اگر می‌خواهی بتوانی دیگران را ببخشی، باید بتوانی خودت را ببخشی. تا زمانی که با خودت و اشتباهاتت به شفافیت نرسی و صداقت نداشته باشی، انگشت تقصیرت به سمت دیگران خواهد بود.

در موج‌سواری تعادلی بین انزوا و اتصال وجود دارد که بازتابی از تنش همیشگی زندگی است. جدالی بین خود و بی‌خودی، بین عشق و تنهایی.