کتاب خلق رفتارهای ماندگار

قصه‌های پریان با این جمله ختم می‌شوند: «و ازآن‌به‌بعد، آنها خوش‌وخرم زندگی کردند.» به همین دلیل است که به آنها می‌گویند قصهٔ پریان، نه مستند.

فقط شما هستید و عادتتان، تک‌وتنها در برابر یک دیو. یا شکستش می‌دهید یا شکست می‌خورید. اعلام پیروزی بستگی به شما – و فقط خود شما–  دارد. هیچ کس دیگری در این ماجرا دخالت ندارد.

«اگر می‌توانستم چیزی را در زندگی‌ام تغییر بدهم، دوست داشتم صبورتر بشوم.»

پیشنهادهای من به شما کمک خواهد کرد بفهمید چگونه می‌توان شکاف بین «خود ایدئال» و «خود واقعی» تان را پر کنید.

سرنوشت همان دستْ ورقی است که به ما داده‌اند. انتخابْ نحوهٔ بازی ما با این دستْ ورق است.

هنگامی‌که می‌خواهیم برای رفتار خطای خود بهانه بیاوریم، هر روزِ خدا را می‌توان «روز خاص» نامید.

بیماری بزرگ غرب این است: «من زمانی خوشحال خواهم بود که...» این باور ماست که خوشحالی هدفی ایستا و متناهی است و به‌مجرداینکه فلان ارتقا را بگیریم یا فلان خانه را بخریم یا فلان همسر را اختیار کنیم یا هر چیز دیگر، شادی در چنگ ماست.

اگر فکر می‌کنید دربارهٔ سختی این کار مبالغه می‌کنم، به پرسش‌های زیر پاسخ دهید: - چه چیزی را می‌خواهید در زندگی خود تغییر دهید؟ این چیز می‌تواند مهم باشد، مانند وزن شما (تغییری بزرگ)، شغل شما (بازهم تغییری بزرگ) یا زندگی حرفه‌ای شما (حتی بزرگ‌تر). می‌تواند کم‌اهمیت باشد، مانند تغییر دادن حالت مویتان یا افزایش دفعات تلفن زدن به مادرتان یا تغییر رنگ اتاق نشیمن. من در جایگاه قضاوت دربارهٔ چیزی که قصد تغییرش را دارید نیستم.

محیطْ نیرومندترین سازوکار برانگیزنده در زندگی ماست

هنگامی‌که رفتار منفی را کش می‌دهیم –هم از نوعی که به عزیزانمان صدمه می‌زند هم از نوعی که به طریقی به خودمان آسیب می‌رساند– داریم زندگی عاری از تغییری را به خطرناک‌ترین شیوهٔ ممکن سپری می‌کنیم. داریم عامدانه انتخاب می‌کنیم که درمانده و بدبخت باشیم و دیگران را نیز بدبخت کنیم

هنگامی‌که رفتار منفی را کش می‌دهیم –هم از نوعی که به عزیزانمان صدمه می‌زند هم از نوعی که به طریقی به خودمان آسیب می‌رساند– داریم زندگی عاری از تغییری را به خطرناک‌ترین شیوهٔ ممکن سپری می‌کنیم. داریم عامدانه انتخاب می‌کنیم که درمانده و بدبخت باشیم و دیگران را نیز بدبخت کنیم

معتقدیم زمانْ پایانی ندارد و آن‌قدر گسترده هست که سرانجام به همهٔ هدف‌ها در جهت اصلاح خود برسیم. (من چهل‌وسه سال است که پی‌درپی به خود قول می‌دهم امسال جنگ و صلح را بخوانم.) این اعتماد به صبوریِ بی‌پایان زمانْ تعلل و پشت‌گوش‌اندازی را در انسان برمی‌انگیزد.

تغییر رفتار در بزرگسالان سخت‌ترین کار برای بشر ذی‌شعور است.

تغییر رفتار در بزرگسالان سخت‌ترین کار برای بشر ذی‌شعور است.

«من انتخاب‌های احمقانه‌ای کرده‌ام ولی آنها از من چیزی ساخته‌اند که الان هستم. تأسف خوردن بابت گذشته وقت تلف کردن است. من درسم را گرفته‌ام. حالا وقت حرکت به جلو است.»

کسی که از صمیم قلبش متعهد به تغییر نشود هرگز تغییر نخواهد کرد.

«اگر می‌توانستم چیزی را در زندگی‌ام تغییر بدهم، دوست داشتم صبورتر بشوم.»

ما همه برنامه‌ریزانی عالی اما مجریانی ضعیفیم.

هنگامی‌که ما در جمعْ خطای کوچک کسی را تصحیح می‌کنیم، آموزش نمی‌دهیم؛ یا با گفتن «بهت گفتم که» احساسات جریحه‌دار کسی را التیام نمی‌بخشیم؛ یا با پیشنهاد به کسی برای‌اینکه بیشتر مانند ما رفتار کند، عادات بد او را درمان نمی‌کنیم؛ یا با گلایه کردن از مافوق خود نزد دیگران، موجب ارتقای او نمی‌شویم.

نمی‌پذیرم. سرنوشت همان دستْ ورقی است که به ما داده‌اند. انتخابْ نحوهٔ بازی ما با این دستْ ورق است.

ما همه برنامه‌ریزانی عالی اما مجریانی ضعیفیم.