بریده‌هایی از کتاب چراغ دل شوهرت را روشن کن

حرف‌زدن کاری ندارد. هر کسی مشتاقِ دادنِ پند و اندرز است،

بهترین درمانگر خویش و بهترین راهنمای پزشکی خود هستیم، تنها اگر بتوانیم بیاموزیم که به ندای غریزه خویش گوش سپاریم و کاری را انجام دهیم که می‌دانیم لازم است به انجام رسانیم. ما همه پاسخها را در درون خود داریم.

به گونه‌ای عمل کنید گویی فردی موفق هستید، و سرانجام چنین خواهد شد. آنچه در آغاز وانمود شود، سرانجام به حقیقت خواهد پیوست.

نمی‌توانید به دیگری بگویید: «کارها رو به روش من انجام بده... دقیقاً مثل من فکر کن... به هرکس من اعتماد می‌کنم، اعتماد داشته باش... به هر چیز که من باور دارم، باور داشته باش.» چنین پیامی است که عشقی را که در ابتدای زندگی مشترک احساس می‌کردید، از میان خواهد برد.

برای درست شنیدن می‌باید از اندیشیدن درباره پاسخ‌دادن خودداری ورزید،

بیشتر وقت‌ها، گناه چیزی نیست به جز احساس کردن به شیوه‌ای غیر از آن که دیگری می‌گوید باید احساس کنیم.

چیزی که دریافتم این بود که آنچه برایمان اتفاق می‌افتد، چیزی نیست که کیفیت زندگی ما را با شخص دیگر تعیین می‌کند. واکنش ما در برابر آنچه رخ می‌دهد کیفیت زندگی ما را با یکدیگر معین می‌سازد. پی بردم که بیشتر روابط با دشواری‌هایی یکسان مواجه می‌شوند. همه روابط خستگی، یکنواختی، مشکلات مالی، دشواری سر و کله زدن با فرزندان، مشکلات با اقوام و خویشان و نومیدیهای عمده زندگی را بطور مشترک داراست. تنها تفاوت این بود که مشکلاتی که امکان داشت در روابط دیگر گسستگی ایجاد کند، آن زوجها را به یکدیگر نزدیکتر می‌ساخت.

در یک زوج، هر دو طرف همیشه مکمّل دیگری است. قدرت شما، ضعف اوست، و قدرت او، ضعف شما. درست مثل قطعات جورچین (پازل) که در کنار هم قرار می‌گیرد و شکلی را درست می‌کند.