کتاب دائو د جینگ

اگر چیزی به چشم چون دُر ننماید مردمان زبانِ ای‌کاش به داشتن آن باز نگشایند.

روح را به جهت پاکی، پلیدی باید دره را پُرگشتن، عمقی تهی بایست مردمان را نجات یافتن، مرگ رهبر شاید

همهٔ هر آنچه از پی آنی را هیچ زمان شاید که به کف نیاوری مگر که گاهِ توقف، توقف کنی.

مناهی که افزون شوند مردمان فقیرتر گردند سلاح که فراوانی یابد، ملک به آشوب آید

«سرزمینت را با صداقت و نبرد را با سیاست فرمان بران.»

طریق را باید لمس کرد و نه شنید؛ باید پای در آن نهاد و نه به تماشا نشست.

رهبر والا اوست که مردمانش ندانند رهبری هست بد اوست که مردمانش از او در اطاعتند بدترین اما اوست که منفورش دارند.

در فرمان‌رانی بر زمین او که هر دیگری را چون خود عزیز بدارد لایق پاسداری از ایشان است. پادشاهی جهان او را باشد که همگان را عشق می‌ورزد همچنان که خود را.