کتاب قحطی سرخ

یهودی‌ستیزی در ۱۹۱۴ در سراسر ارتش امپراتوری موج می‌زد، زیرا این اندیشه در کل جامعهٔ روسیه و حتی در بالاترین سطح حکومت نیز رواج داشت. تزار نیکولای دوم یک یهودی‌ستیز دوآتشه بود و در نظرش یهودیان نماد تمام چیزهای نفرت‌انگیز دنیای مدرن بودند.

برخی مستقیماً به کرملین نامه نوشتند و درخواست توضیح کردند: رفیق استالین بزرگوار، آیا قانونی در دولت شوروی وجود دارد که می‌گوید روستاییان باید گرسنگی بکشند؟ از آن‌جا که ما کارگران مزارع اشتراکی از اول ژانویه تا امروز حتی یک برش نان نخورده‌ایم و در مقطعی که محکوم به قحطیِ منتج به مرگیم و هنوز چهار ماه تا زمان برداشت محصولات باقی مانده، چگونه می‌توانیم برای اقتصاد سوسیالیستی مفید باشیم؟ ما به خاطر چه چیزی در جبهه‌های جنگ جان داده‌ایم؟ تا گرسنه بمانیم و ببینیم که فرزندانمان در اثر گرسنگی یکی‌یکی می‌میرند؟