بریده‌هایی از کتاب اتود در قرمز لاکی

برای ذهنهای بزرگ هیچ چیز کوچک نیست.

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند یا، در بهترین حالت، با کلی چیز دیگر قاطی می‌شود و به‌زحمت دستش به آن می‌رسد.

می‌دانی، به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند یا، در بهترین حالت، با کلی چیز دیگر قاطی می‌شود و به‌زحمت دستش به آن می‌رسد.

آدمی تنبلتر از من روی زمین پیدا نمی‌شود ــ منظورم در مواقعی است که روی دورِ تنبلی باشم، چون گاهی وقتها می‌توانم حسابی زبروزرنگ باشم.

کمتر پیش می‌آید که خوانندگان ِ بی‌هدف به دلیل دقت ِ آموخته‌هایشان درخورتوجه باشند. هیچ انسانی ذهن خود را درگیر مسائل جزئی نمی‌کند، مگر آنکه برای این کار دلیل بسیار خوبی داشته باشد.

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

ــ هیچ وقت از او نپرسیدی که خیال دارد به چه کاری بپردازد؟ ــ نه. آدمی نیست که به این آسانیها بشود حرفی از او بیرون کشید، هرچند وقتی از کسی خوشش بیاید، به قدر کفایت خوش‌صحبت است.

آقای عزیز، ما داستان شما اتود در قرمز لاکی را خوانده‌ایم، و آن را پسندیده‌ایم. باید به اطلاعتان برسانیم که چاپ آن در سال جاری برایمان مقدور نیست، چون در حال حاضر بازار مملو از داستانهای ارزان‌قیمت است. ولی چنانچه شما با چاپ آن در سال آتی مخالفتی نداشته باشید، در مقابل حق انحصاری آن مبلغ بیست وپنج پوند می‌پردازیم. با عرض ارادت وارد، لاک و شرکا (خطاب به آرتور کانن دویل، ۳۰ اکتبر ۱۸۸۶)

«مطالعه درخورِ نوع انسان خودِ انسان است.»

ــ می‌دانی، به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند یا، در بهترین حالت، با کلی چیز دیگر قاطی می‌شود و به‌زحمت دستش به آن می‌رسد.

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

مظلومان و ستمدیدگان اکنون به نوبه خود به ستمگر تبدیل شده بودند، آن هم ستمگرانی بسیار ترسناک. نه دادگاه تفتیش عقاید سِویل، نه ومگریکت ِ آلمان، و نه انجمنهای سرّی ِ ایتالیا، هرگز نتوانسته بودند نظامی چنان رعب‌انگیز ایجاد کنند که اکنون چون ابری بر ایالت یوتا سایه انداخته بود.

با این حال، با وجود همه مخاطرات و مشکلات، نور امید به دلهای این فراریان تابیده بود، زیرا هر قدمی که برمی‌داشتند فاصله میان آنها و استبداد وحشتناکی که از آن می‌گریختند افزایش می‌یافت.

مطالعاتش بسیار پراکنده و عجیب وغریب بوده، ولی مقدار زیادی دانش ِ دور از ذهن جمع کرده که استادانش را به حیرت می‌اندازد.

وقتی او را تماشا می‌کردم، بی‌اختیار به یاد سگ شکاری اصیل و تعلیم‌یافته‌ای می‌افتادم که در میان بیشه به این‌سو و آن‌سو می‌دود و از فرط اشتیاق زوزه می‌کشد تا اینکه رد گمشده را پیدا می‌کند

جرمها با همدیگر وجوه تشابه زیادی دارند، و اگر آدم به تمامی جزئیات مربوط به هزار جرم به سهولت دسترسی داشته باشد، بعید است نتواند هزارویکمی را روشن کند.

«مطالعه درخورِ نوع انسان خودِ انسان است.»

یک منطق‌دان می‌تواند امکان وجود اقیانوس اطلس یا آبشار نیاگارا را از یک قطره آب استنتاج کند بی‌آنکه از هیچ یک از آنها چیزی دیده یا شنیده باشد. به همین ترتیب نیز سراسر زندگی زنجیر عظیمی است که هرگاه فقط یک حلقه از آن را به ما نشان بدهند، ماهیت آن بر ما آشکار می‌شود. علم استنتاج و تحلیل نیز، مانند هر هنر دیگری، تنها از طریق مطالعه طولانی و مستمر به‌دست می‌آید. از طرفی، عمر انسان آن‌قدر نیست که هیچ انسانی بتواند در این امر به اعلی درجه کمال برسد. پیش از پرداختن به این جنبه‌های انسانی و روانی موضوع که با مشکلات عظیمی همراه است، پژوهشگر باید به کسب مهارت در مسائل ابتدایی‌تر بپردازد.

کمتر پیش می‌آید که خوانندگان ِ بی‌هدف به دلیل دقت ِ آموخته‌هایشان درخورتوجه باشند. هیچ انسانی ذهن خود را درگیر مسائل جزئی نمی‌کند، مگر آنکه برای این کار دلیل بسیار خوبی داشته باشد.

به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند یا، در بهترین حالت، با کلی چیز دیگر قاطی می‌شود و به‌زحمت دستش به آن می‌رسد.

اتودی در قرمز لاکی. هان، چطور است؟ چرا ما نباید کمی اصطلاح هنری به‌کار ببریم؟ رشته سرخِ قتل در کلاف ِ بی‌رنگ ِ زندگی می‌دود، و وظیفه ما این است که آن را بیرون بکشیم، مجزّایش کنیم، و ذره ذره‌اش را نشان دهیم.

یقین داشته باش زمانی می‌رسد که در مقابل هر اطلاعاتی که اضافه می‌شود، چیزی را که قبلا می‌دانستی فراموش می‌کنی. بنابراین بی‌نهایت اهمیت دارد که اجازه ندهی واقعیتهای بی‌فایده واقعیتهای مفید را بیرون برانند. به اعتراض گفتم: ــ ولی منظومه شمسی! با بی‌حوصلگی حرفم را قطع کرد: ــ منظومه شمسی اصلا چه ربطی به من دارد؟ تو می‌گویی که ما دور خورشید می‌چرخیم. اگر دور ماه می‌چرخیدیم، به قدر یک پنی هم برای من یا برای کارم توفیر نداشت.

دیگر متوجه شده بودم که او همان‌قدر که دخترها نسبت به تمجید از زیبایی‌شان حساس‌اند، به تمجید از هنرش اهمیت می‌دهد

ــ فراموشش کنی؟ او گفت: ــ می‌دانی، به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند یا، در بهترین حالت، با کلی چیز دیگر قاطی می‌شود و به‌زحمت دستش به آن می‌رسد.

ــ بله، ولی گاهی ممکن است این کار از حد بگذرد؛ مثلا وقتی پای کتک زدن ِ موضوع آزمایش با چوب در اتاق تشریح در میان باشد، قطعاً شکل غریبی پیدا می‌کند. ــ کتک زدن ِ موضوع آزمایش! ــ بله، برای اثبات اینکه پس از مرگ تا چه میزان می‌توان خونمردگی و کبودی ایجاد کرد. به چشم خودم او را حین این کار دیدم.

هولمز با قدرتی که به نظر من از او بعید بود دستم را فشرد و با صمیمیت گفت: ــ حالتان چطور است؟ تصور می‌کنم شما در افغانستان بوده‌اید.

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

اتودی در قرمز لاکی. هان، چطور است؟ چرا ما نباید کمی اصطلاح هنری به‌کار ببریم؟ رشته سرخِ قتل در کلاف ِ بی‌رنگ ِ زندگی می‌دود، و وظیفه ما این است که آن را بیرون بکشیم، مجزّایش کنیم، و ذره ذره‌اش را نشان دهیم.

چیزی که خارج از روال عادی باشد معمولا بیش از آنکه مانع باشد راهنمایی می‌کند. هنگام حلّ این قبیل مشکلات، مسئله مهم این است که بتوان رو به عقب استدلال کرد. مهارت ِ بسیار مفیدی است و خیلی هم آسان است، ولی مردم زیاد آن را به کار نمی‌بندند. در مسائل عادی زندگی، استدلال ِ رو به جلو بیشتر به‌درد می‌خورد و به همین دلیل آن یکی به فراموشی سپرده می‌شود. در مقابل پنجاه نفر که می‌توانند بر اساس قواعد علت و معلولی استدلال کنند، فقط یک نفر توانایی استدلال ِ تحلیلی را دارد.