بریده‌هایی از کتاب اتود در قرمز لاکی

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

برای ذهنهای بزرگ هیچ چیز کوچک نیست.

به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند یا، در بهترین حالت، با کلی چیز دیگر قاطی می‌شود و به‌زحمت دستش به آن می‌رسد.

آدمی تنبلتر از من روی زمین پیدا نمی‌شود ــ منظورم در مواقعی است که روی دورِ تنبلی باشم، چون گاهی وقتها می‌توانم حسابی زبروزرنگ باشم.

ــ هیچ وقت از او نپرسیدی که خیال دارد به چه کاری بپردازد؟ ــ نه. آدمی نیست که به این آسانیها بشود حرفی از او بیرون کشید، هرچند وقتی از کسی خوشش بیاید، به قدر کفایت خوش‌صحبت است.

می‌دانی، به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند یا، در بهترین حالت، با کلی چیز دیگر قاطی می‌شود و به‌زحمت دستش به آن می‌رسد.

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

کمتر پیش می‌آید که خوانندگان ِ بی‌هدف به دلیل دقت ِ آموخته‌هایشان درخورتوجه باشند. هیچ انسانی ذهن خود را درگیر مسائل جزئی نمی‌کند، مگر آنکه برای این کار دلیل بسیار خوبی داشته باشد.

«مطالعه درخورِ نوع انسان خودِ انسان است.»

آقای عزیز، ما داستان شما اتود در قرمز لاکی را خوانده‌ایم، و آن را پسندیده‌ایم. باید به اطلاعتان برسانیم که چاپ آن در سال جاری برایمان مقدور نیست، چون در حال حاضر بازار مملو از داستانهای ارزان‌قیمت است. ولی چنانچه شما با چاپ آن در سال آتی مخالفتی نداشته باشید، در مقابل حق انحصاری آن مبلغ بیست وپنج پوند می‌پردازیم. با عرض ارادت وارد، لاک و شرکا (خطاب به آرتور کانن دویل، ۳۰ اکتبر ۱۸۸۶)

ــ می‌گویند نبوغ توانایی بی‌حدوحصری است برای تحمل ِ رنج.

مظلومان و ستمدیدگان اکنون به نوبه خود به ستمگر تبدیل شده بودند، آن هم ستمگرانی بسیار ترسناک. نه دادگاه تفتیش عقاید سِویل، نه ومگریکت ِ آلمان، و نه انجمنهای سرّی ِ ایتالیا، هرگز نتوانسته بودند نظامی چنان رعب‌انگیز ایجاد کنند که اکنون چون ابری بر ایالت یوتا سایه انداخته بود.

می‌دانی، به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند

گاهی وقتها دچار افسردگی می‌شوم و چند روز لب ازلب باز نمی‌کنم. این‌جور مواقع، نباید فکر کنی آدم بدعنقی هستم. فقط کاری به کارم نداشته باش و خیلی زود خُلقم باز می‌شود.

می‌دانی که وقتی شعبده‌باز حقه‌اش را توضیح بدهد، دیگر هیچ اعتباری نصیبش نمی‌شود؛ و اگر من شیوه کارم را بیش ازاندازه برایت آشکار کنم، به این نتیجه می‌رسی که من هم در مجموع آدمی بسیار معمولی هستم.

اعتمادِ نصفه نیمه بدتر از بی‌اعتمادی است

یقین داشته باش زمانی می‌رسد که در مقابل هر اطلاعاتی که اضافه می‌شود، چیزی را که قبلا می‌دانستی فراموش می‌کنی. بنابراین بی‌نهایت اهمیت دارد که اجازه ندهی واقعیتهای بی‌فایده واقعیتهای مفید را بیرون برانند. به اعتراض گفتم: ــ ولی منظومه شمسی! با بی‌حوصلگی حرفم را قطع کرد: ــ منظومه شمسی اصلا چه ربطی به من دارد؟ تو می‌گویی که ما دور خورشید می‌چرخیم. اگر دور ماه می‌چرخیدیم، به قدر یک پنی هم برای من یا برای کارم توفیر نداشت.

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

اعتمادِ نصفه نیمه بدتر از بی‌اعتمادی است.

یک منطق‌دان می‌تواند امکان وجود اقیانوس اطلس یا آبشار نیاگارا را از یک قطره آب استنتاج کند بی‌آنکه از هیچ یک از آنها چیزی دیده یا شنیده باشد. به همین ترتیب نیز سراسر زندگی زنجیر عظیمی است که هرگاه فقط یک حلقه از آن را به ما نشان بدهند، ماهیت آن بر ما آشکار می‌شود. علم استنتاج و تحلیل نیز، مانند هر هنر دیگری، تنها از طریق مطالعه طولانی و مستمر به‌دست می‌آید. از طرفی، عمر انسان آن‌قدر نیست که هیچ انسانی بتواند در این امر به اعلی درجه کمال برسد. پیش از پرداختن به این جنبه‌های انسانی و روانی موضوع که با مشکلات عظیمی همراه است، پژوهشگر باید به کسب مهارت در مسائل ابتدایی‌تر بپردازد.

ــ می‌دانی، به‌نظر من، مغز انسان درواقع شبیه یک انباری کوچک و خالی است، و آدم باید اثاثی را در آن انبار کند که خودش انتخاب می‌کند. آدم احمق هرجور تیروتخته‌ای که پیدا کند آن تو می‌گذارد، طوری که برای دانشی که ممکن است به کارش بیاید جایی باقی نمی‌ماند یا، در بهترین حالت، با کلی چیز دیگر قاطی می‌شود و به‌زحمت دستش به آن می‌رسد.

دیگر متوجه شده بودم که او همان‌قدر که دخترها نسبت به تمجید از زیبایی‌شان حساس‌اند، به تمجید از هنرش اهمیت می‌دهد

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

با این حال، با وجود همه مخاطرات و مشکلات، نور امید به دلهای این فراریان تابیده بود، زیرا هر قدمی که برمی‌داشتند فاصله میان آنها و استبداد وحشتناکی که از آن می‌گریختند افزایش می‌یافت.

«آدم احمق همیشه یک نفر احمقتر از خودش پیدا می‌کند که او را تحسین کند.»

نظریه‌پردازی پیش از در اختیار داشتن کلیه شواهد اشتباه ِ بزرگی است. قضاوت را مخدوش می‌کند.

انتقامجویی هیچ رضایتی به همراه ندارد مگر آنکه مجرم فرصت داشته باشد بفهمد چه کسی او را مجازات می‌کند و چرا مجازات می‌شود.

بیشتر مردم اگر یک سلسله وقایع را برایشان شرح بدهید، به شما خواهند گفت که نتیجه چه خواهد بود. آنها می‌توانند آن رویدادها را در ذهن خود به هم مرتبط کنند و با توجه به آنها استدلال کنند که اتفاق خاصی روی خواهد داد. ولی تعداد کمی از آدمها هستند که اگر نتیجه را به آنها بگویید، می‌توانند براساس شعور ذاتی خود استنتاج کنند که کدام مراحل به چنین نتیجه‌ای منتهی می‌شود. وقتی از استدلال ِ رو به عقب یا استدلال تحلیلی صحبت می‌کنم، منظورم همین است.

مطالعاتش بسیار پراکنده و عجیب وغریب بوده، ولی مقدار زیادی دانش ِ دور از ذهن جمع کرده که استادانش را به حیرت می‌اندازد.