کتاب پلک‌زدن

آیا آن‌ها می‌دانستند که چه می‌دانند؟ به‌هیچ‌وجه؛ اما آن‌ها می‌دانستند.

مغز ما از دو استراتژی بسیار متفاوت برای درک موفقیت استفاده می‌کند. اولین استراتژی، همانی است که کاملاً با آن آشنایی داریم؛ استراتژی آگاهانه. ما دربارۀ چیزی که یاد گرفته‌ایم فکر می‌کنیم و در نهایت به یک پاسخ می‌رسیم. این استراتژی منطقی و قطعی است، اما دست‌یابی به آن هشتاد کارت طول می‌کشد. این استراتژی آرام است و به مقدار زیادی اطلاعات نیاز دارد. در این میان، استراتژی دومی نیز وجود دارد که بسیار سریع‌تر عمل می‌کند. این استراتژی پس از ده کارت وارد عمل می‌شود و بسیار هوشمندانه است، چرا که تقریباً به‌سرعت مشکل کارت‌های قرمز را پیدا می‌کند؛ اما این ایراد را دارد که -دست‌کم در ابتدا- عملکرد آن کاملاً زیر سطح آگاهی است. این استراتژی پیام‌های خود را از طریق کانال‌های غیرمستقیم عجیبی مانند غدد عرق در کف دست‌ها ارسال می‌کند.

زیرا از مراقبت‌های پزشکی نامناسب آسیب دیده‌اند و شکایت می‌کنند، زیرا از مراقبت‌های پزشکی نامناسب آسیب دیده‌اند و اتفاق دیگری برای آن‌ها رخ می‌دهد.

به‌عنوان انسان، ما در داستان‌سرایی مشکل داریم؛ ما در مورد چیزهایی که واقعاً توضیحی برایشان نداریم، کمی سریع توضیح می‌دهیم.

ما باور داریم که همواره بهتر است تا حد امکان اطلاعات بیشتری جمع‌آوری کنیم و تا آن‌جا که ممکن است، وقت خود را صرف مشورت نماییم. واقعاً ما تنها به تصمیم‌گیری‌های آگاهانه اعتماد داریم. اما لحظاتی وجود دارد، به‌ویژه در مواقع استرس، زمانی که عجله باعث هدررفت نمی‌شود؛ زمانی که قضاوت‌های فوری و اولین برداشت‌های ما، می‌توانند ابزار بسیار بهتری برای درک دنیا ارائه دهند. اولین وظیفۀ چشمک این است که شما را در مورد واقعیتی ساده متقاعد سازد: تصمیماتی که خیلی سریع گرفته می‌شوند، می‌توانند به‌اندازۀ تصمیماتی که بااحتیاط و عامدانه اخذ می‌شوند، مفید و خوب باشند.

او دریافته است که می‌تواند بسیاری از چیزهایی را که باید بداند، تنها با تمرکز بر آن‌چه آن‌ها را «چهار سوارکار» می‌نامد، دریابد: دفاع، سنگ‌اندازی، انتقاد و تحقیر.

آلیس بورکین، وکیلی ممتاز در زمینۀ رسیدگی به شکایات قصور پزشکی، چنین بیان می‌کند: «مردم از پزشکانی که دوستشان داشته باشند، شکایت نمی‌کنند. در تمام سال‌هایی که به این کار مشغول بوده‌ام، هرگز مراجعه‌کننده‌ای نداشته‌ام که وارد اتاقم شود و بگوید «من واقعاً این دکتر را دوست دارم. نسبت به کاری که می‌کنم احساس بدی دارم، اما می‌خواهم از او شکایت کنم». ما افرادی را داشته‌ایم که مراجعه کرده و گفته‌اند که می‌خواهند از یک متخصص شکایت کنند و ما گفته‌ایم «فکر نمی‌کنیم اشتباه از این دکتر بوده باشد. به‌نظر ما، اولین پزشکی که به او مراجعه کرده‌اید مقصر است» و مراجعه‌کننده گفته است «برایم مهم نیست که آن پزشک چه کرده است. من او را دوست دارم و از او شکایت نمی‌کنم».»

«برش نازک»، به توانایی ناخودآگاه ما در الگویابی در موقعیت‌ها و نیز رفتارهای ما بر اساس تجربیات بسیار اندک بازمی‌گردد.