کتاب زندگی خود را طراحی کنید

مسئله بر سر یافتن شغل عالی‌تر نیست، بر سر «عالی» کردن شغلی است که همین حالا دارد

شادی و خوشبختی، ناشی از طراحی زندگی دلخواه‌تان است.

چون در طراحی زندگی، هر چه که عملی نباشد،‌ مشکل نیست.

قواعد ایده‌پراکنی ۱. در پی کمّیت باشید، نه کیفیت ۲. از قضاوت دوری جویید و ایده‌ها را سانسور نکنید ۳. با استفاده از ایده‌های دیگران، ایده‌پردازی کنید ۴. ایده‌های عجیب و غریب را تشویق کنید

در تفکر طراحی، ما همیشه می‌گوییم، «از مشکل شروع نکن، از آدم‌ها شروع کن، از همدلی شروع کن». وقتی ما با کسانی که از محصولات‌مان استفاده می‌کنند احساس همدلی داشته باشیم، دیدگاه مان را تعریف می‌کنیم، ایده‌پردازی می‌کنیم و شروع به پیش‌نمونه‌سازی می‌کنیم تا ببینیم چه چیزهایی را هنوز در مورد مشکل موجود نمی‌دانیم.

شما برای این به دنیا نیامدید که هشت ساعت هر روزتان را برای کاری تلف کنید که از آن متنفرید و بعد هم آن‌قدر به آن کار ادامه بدهید تا بمیرید.

زندگی‌ای که تک‌تک جزئیاتش کاملاً برنامه‌ریزی شده باشد، زندگی کسالت‌باری است.

بعید است که درجهٔ سلامت، کار، بازی و محبتِ هر چهار قسمت نمودار، کاملاً با هم مساوی باشد؛ اما وقتی زندگی نامتعادل می‌شود، مشکل به وجود می‌آید.

بزرگ‌ترین حقیقت این است که بدانید زندگی را نمی‌شود به‌طور کامل و تمام عیار برنامه‌ریزی کرد و مشکلات زندگی هم فقط یک راه‌حل ندارند.

قالب‌بندی دوبارهٔ این پرسش که «وقتی بزرگ شدی، می‌خوای چکاره بشی؟» این است: «دوست‌داری در آینده به چه کسی تبدیل بشی؟» زندگی یعنی رشد و تغییر. زندگی ایستا نیست. رسیدن به مقصدی معین نیست. پاسخ‌دادن به پرسشی یک‌بار برای همیشه نیست. هیچ‌کس درواقع نمی‌داند که می‌خواهد چه باشد؛ حتی کسانی که در فرمی جلوی پزشک، وکیل یا مهندس بودن علامت زدند. اینها تنها پرسش‌های مبهمی در مسیر زندگی هستند. در هر قدم از راه، دنیایی پرسش وجود دارد. چیزی که مردم لازم دارند، روندی از طراحی است تا بدانند چه می‌خواهند، به چه کسی می‌خواهند تبدیل شوند و چطور زندگی دلخواه‌شان را طراحی کنند.

طراحان یاد می‌گیرند که انواع ایده‌های عجیب و غریب داشته باشند، زیرا می‌دانند که دشمن شمارهٔ یک خلاقیت، قضاوت است. مغز ما چنان یاد گرفته انتقادی باشد و مدام دنبال ایراد بگردد و قضاوت کند که اصلاً عجیب است که تا حالا ایده‌ای خلق شده!

پس، ما باید قضاوت را کنار بگذاریم و منتقد درون‌مان را ساکت کنیم تا بتوانیم همهٔ ایده‌ها را از مغزمان بیرون بکشیم. اگر این کار را نکنیم، شاید چند ایدهٔ خوب داشته باشیم، اما بیشترشان از دست می‌روند و در سکوت، پشت دیوارهای زندان قضاوتِ مغزمان محبوس می‌مانند، دیوارهایی که برای محافظت از ما در برابر اشتباه‌کردن یا احمق به نظررسیدن ساخته شده است.

ما بنا بر تجربهٔ سال‌ها کار، می‌دانیم که بسیاری از مردم وقت زیادی را صرفِ کارکردن روی مسئله اشتباهی می‌کنند و وقت خود را هدر می‌دهند. اگر آنها خوش‌شانس باشند، چنان سریع و شدید شکست می‌خورند که مجبور می‌شوند روی مسائل بهتر کار کنند. اگر خوش‌شانس و باهوش نباشند، موفق می‌شوند -که ما اسمش را می‌گذاریم «فاجعهٔ موفقیت»؛ چون ده سال بعد بیدار می‌شوند و نمی‌دانند چطور به این جهنمی که در آن هستند، افتادند و چرا این‌قدر ناشادند.

هر چه که عملی نباشد، مشکل نیست. موقعیت است؛ شرایط است؛ واقعیت زندگی است.

مشکلی را که قابل حل است، با چسبیدن به راه‌حلی که مؤثر نیست، تبدیل به مشکل بنیادی نکنید. در مسئله بازنگری کنید و امکانات دیگر را ببینید.

در زندگی خوب طراحی‌شده، انرژی خلاقیت، بسیار بیشتر از تکرار ماشینی‌وار است.

وقتی دریابید که زندگی همیشه به معنی طراحی چیزی است که پیش از این هرگز موجود نبوده، آن وقت زندگی‌تان چنان تابناک می‌شود که فکرش را هم نمی‌کردید

کنجکاوی، میل به عمل،‌ بازنگری، آگاهی و همکاری همه‌جانبه.

گیرکردن،‌ نقطه شروع خلاقیت است