کتاب هجوم اختیار

تنهاییِ او را در آغوش کشیدم ‫تمام تنهایی‌اش مال من است ‫تمام حرف‌ها و جمله‌هایش ‫تک‌به‌تکْ غم‌هایش مال من است!

چرا بی‌وقفه می‌خندم در این دنیای تکراری ‫نباید بشود تکرار، همین لبخند اجباری ‫که شاید خندهٔ راستین به ما باز گردد باز ‫نه تکرارِ همین گریه، هنوزم در غم و زاری