کتاب اتاق تاریک فیل

یادمان باشد که اگر ویران می‌شویم برای این است که گنج‌ها در ویرانه‌ها هستند و ما با ویران‌شدن به این گنج نزدیک می‌شویم.

یادمان باشد که اگر ویران می‌شویم برای این است که گنج‌ها در ویرانه‌ها هستند و ما با ویران‌شدن به این گنج نزدیک می‌شویم

اگر دروغ‌گو باشیم، همیشه ناخودآگاه به‌دنبالِ پیداکردنِ دروغ‌گویی در دیگرانیم و با دروغ‌گویی در دیگران مشکل داریم

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل که گر مراد نجویم به قدر وسع بکوشم

شاید بهتر باشد به‌جای شعار خودت باش، شعارهای سرت به کار خودت باشد، خودت را با دیگران مقایسه نکن یا خودت را با خودت مقایسه کن را به کار ببریم.

درک افراد از حقیقت و استنباط آن‌ها از واقعیت وابسته به نوع دریافتی است که از آن دارند، نه آن‌گونه که واقعاً هست.

«سفر، قاتل تعصب، تحجر و کینه توزی است.» چون

«خودت باش یکی از احکام پوچ خودیاری است که این روزها به غلط مد شده.»

تعصب، به‌خاطر انعطاف‌ناپذیری‌ای که در نگرش ما ایجاد می‌کند مایهٔ مقاومت در برابر پذیرش حقیقت می‌شود و درهای ذهن را روی واقعیت‌ها می‌بندد.

یادمان باشد که کسب آگاهیِ بیشتر برای زندگی بهتر، مهم‌تر از وقتِ بیهوده‌گذاشتن برای اثبات چیزی به دیگران است که هنوز خودمان هم از درست‌بودنش مطمئن نیستیم.

ما باید حتی اگر عمیقاً خودمان را به دسته‌ای خاص متعلق می‌دانیم از این تعلق دم نزنیم،

«ما با سرعت زیاد، دیواری از جنس مشغله اطراف‌مان می‌سازیم تا وقت نکنیم از خودمان بپرسیم اصلاً هدف از زندگی چیست؟ معنای زندگی چیست؟ آیا من خوشحالم یا نه؟»

اگر می‌خواهیم باورهای‌مان را عوض کنیم، ابتدا باید رفتاری را که از خودمان سراغ داریم تغییر دهیم.»

و سوم دلیل این است که ما خلق شده‌ایم تا شکست بخوریم. در آخرِ زندگی، جسم‌مان با شکست زیستی مواجه می‌شود.

می‌گوید: «ما با سرعت زیاد، دیواری از جنس مشغله اطراف‌مان می‌سازیم تا وقت نکنیم از خودمان بپرسیم اصلاً هدف از زندگی چیست؟ معنای زندگی چیست؟ آیا من خوشحالم یا نه؟»

فکر می‌کنم ما شخصیت خودمان را با بخش‌هایی از شخصیت یک نفر مقایسه می‌کنیم که دل‌مان می‌خواهد آن‌طور باشیم

توصیهٔ خودت باش که خیلی در زندگی‌های ما و مخصوصاً در فضای مجازی رایج شده است و برای برداشتن فشار و استرس از روی دوش افراد گفته می‌شود، توصیهٔ درستی نیست. خودت باش یک مشکل دارد و آن هم این ست که موتور آدمیزاد را برای حرکت از چیزی که هست به چیزی که باید باشد خاموش می‌کند؛ یعنی انگیزهٔ تغییر خود را به‌مرور از بین می‌برد.

شاید بتوان نتیجه گرفت که میزان عیبی که در خود ماست با میزان عیبی که در دیگران می‌بینیم رابطه‌ای مستقیم و خطی دارد. اما چون معمولاً شخص معیوب به قسمت دارای عیبش ناآگاه است، آن‌ها را نمی‌بیند.

یعنی من خودم را در اتاقی قرار می‌دهم که حرف‌هایی که در آن می‌شنوم تفکرات خودم از زبان آدم‌هایی دیگر است.

آزادی بشر را نباید ابتدابه‌ساکن در جوامع، بلکه باید در درون تک‌تک افرادش جست‌وجو کرد

تلاش هویت ماست. اما در تفکر ثابت همه‌چیز نتیجه است و دستاورد هویت ما.

«این‌که ما منتظر ظهور منجی باشیم به معنای دست روی دست گذاشتن، هیچ‌کاری‌نکردن و صرفاً تحمل غم هجران نیست، بلکه باید حرکت کنیم و تلاش‌هایی کنیم که باعث مهیاشدن شرایط برای اتفاق بزرگی شود که منتظر آنیم. پس انتظار کوششی است که ما برای عوض‌کردن آنچه هست و منتهی کردنش به آنچه باید باشد انجام می‌دهیم.»

برتراند راسل می‌گوید: «کل مشکل دنیا این است که ابلهان و متعصبان همیشه از خود مطمئنند، درحالی‌که افراد عاقل‌تر پُر از شک و تردیدند.»

وقتی شروع به یادگیری کار جدیدی می‌کنیم، هنگام انجام‌دادنش، بین کاری که می‌کنیم و آن هدفی که باید اتفاق بیفتد، فاصله وجود دارد.

میلیون‌ها اتفاق بزرگ و کوچک دیگر، روی خودی که الان هستیم اثرگذار است و باعث می‌شود دائماً تغییر کنیم و از خودی به خود دیگر تبدیل شویم.

آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست وان کس که مرا گفت نکو خود نیکوست حالِ متکلّم از کلامش پیداست از کوزه همان برون تراود که در اوست

آن را که حلال‌زادگی عادت و خوست عیب همه مردمان به چشمش نیکوست معیوب، همه عیب کسان می‌نگرد از کوزه همان برون تراود که در اوست

آگاهی همان نوری است که از بین برندهٔ تاریکی جهل است.

باورها، امیال و عواطف ما همان شخصیت ما نیستند، بلکه این عناصر مثل یک دستگاه تراشکاری، اساس شخصیت ما را شکل می‌دهند. آن اساس، همان خود و هویت ماست.

رفتار ما میانگین رفتار پنج نفری است که بیش از همه با آن‌ها در ارتباطیم (نشان از تأثیر محیط و اطرافیان).