کتاب قلب های استخوانی

وقتی آدم‌ها خود حقیقی‌شان را به شما نشان می‌دهند، همان بار اول، باورشان کنید.

دلم می‌خواهد در او ذوب شوم. جزئی از وجودش شوم.

پدرم یه بار بهم گفت عشق مثل آب می‌مونه. می‌تونه آروم باشه. خشمگین باشه. هولناک باشه. آرامش بخش باشه. آب می‌تونه همهٔ اینها باشه اما آخر آخرش، بازم آبه. تو آب منی. گمون کنم من هم آب تو هستم. اگر داری این نوشته رو می‌خونی، یعنی من بخار شدم. ولی معنیش این نیست که تو هم باید بخار بشی. برو و توی تموم این دنیای لعنتی، جاری شو! بایا.

بیشتر مواقع، لذتی که تو رو به سمت غم می‌بره، ارزش اون غم و اندوه رو داره.»

«افسرده نیستیم. درون‌گرا هستیم. این‌ها با هم فرق دارن.»

دیدن اقیانوس باید جزو منشور حقوق بشر باشد. از واجبات است. یک بار دیدنش، برابر با یک سال روان‌درمانی است.

هر بار که به هم ابراز محبت می‌کنیم، انگار بخشی از خودمان را در وجود دیگری جا می‌گذاریم.

بیشتر کودکان، والدینی دارند که اگر از دنیا بروند، بچه‌ها دلتنگشان می‌شوند. باقی ما، والدینی داریم که بعد از مرگ، پدر و مادر بهتری هستند.

مردم آسیب‌دیده، آسیب‌دیده‌های دیگر را می‌شناسند. شبیه باشگاهی است که دلت نمی‌خواهد عضوش باشی.

اگر اوقات خوش زندگی‌ام بیشتر از لحظه‌های بدش بود، باز هم همین آدم شکاکی می‌شدم که حالا هستم؟

دلم می‌خواهد بفهمم در اعماق قلبش، همان‌طور که باعث زنده شدن من شده، خودش هم احساس زندگی می‌کند؟

در برابرش مقاومت نمی‌کنم. به این بوسه نیاز دارم. انگار سپرم را در برابرش پایین آورده‌ام. تمام رازهایم را به او گفته‌ام و این رفتار واقعی من نیست. مهربانی‌اش من را به دختری تبدیل کرده که نیستم. همزمان هم عاشق این دختر هستم و هم از او بیزارم.

خرجی دادن ماهیانه، فقط یعنی آدم مسئولیت‌پذیری هستی، به این معنی نیست که پدر هم هستی!

می‌خواهم خودم دلیل تغییر زندگی‌ام باشم.

گمانم آخر بدشانسی است. بیشتر کودکان، والدینی دارند که اگر از دنیا بروند، بچه‌ها دلتنگشان می‌شوند. باقی ما، والدینی داریم که بعد از مرگ، پدر و مادر بهتری هستند. مردن، زیباترین کاری است که مادرم تا به‌حال برایم انجام داده.

غم‌انگیز ولی حقیقت است. هر چه باشد، مادرم آدم تنهایی بود. قبول دارم که اطرافیان خودش را داشت، آن‌هم وقتی دائم برای بیست سال آزگار به میکده می‌رفت اما آن‌ها دوستانش نبودند. فقط آدم‌های تنهایی بودند که دنبال باقی افراد تنها می‌گشتند تا با هم تنها باشند.

می‌خواهم خودم دلیل تغییر زندگی‌ام باشم.

مردم آسیب‌دیده، آسیب‌دیده‌های دیگر را می‌شناسند. شبیه باشگاهی است که دلت نمی‌خواهد عضوش باشی.

سامسون سرم را عقب می‌کشد و مجبورم می‌کند تا نگاهش کنم. طرز نگاهش، همان مدل هزار باره نگاه‌کردن در طول آن تابستان است: انگار من جالب‌ترین موجود کل شبه‌جزیره هستم.

خب، پس چرا باید خودم رو توی همچین هچلی بندازم؟» «چون بیشتر مواقع، لذتی که تو رو به سمت غم می‌بره، ارزش اون غم و اندوه رو داره.»

پدرم یه بار بهم گفت عشق مثل آب می‌مونه. می‌تونه آروم باشه. خشمگین باشه. هولناک باشه. آرامش بخش باشه.

بیشتر دختر کوچولوها همیشه فکر می‌کنند پدرشان جذاب است. اما حالا که تقریباً یک بزرگسال محسوب می‌شوم، باز هم می‌توانم بگویم پدرم جذاب است.

رازها، تنها سرمایه‌های زندگی‌ام هستند.

گمان می‌کنم وقتی آدم بی‌خودی هستی، یکی از راه‌ها برای ادامهٔ زندگی، پیدا کردن عیب و ایراد در باقی آدم‌هاست. با امید مخفی کردن بدبختی‌های خودت پشت بیچارگی‌های بقیه، به شدت روی بدی‌ها و بدبختی‌های دیگران متمرکز می‌شوی.

او تاریک‌ترین رازهای من را می‌داند و با این‌حال هنوز هم طوری نگاهم می‌کند که انگار جالب‌ترین مخلوق حاضر در شبه‌جزیره هستم.

او پدر است. من فقط محصول انتخاب غلط و بی‌توجهی‌اش در جلوگیری از بارداری هستم.

نگران نباش. قلب‌ها استخون ندارن. نمی‌تونن واقعاً بشکنن

بیشتر کودکان، والدینی دارند که اگر از دنیا بروند، بچه‌ها دلتنگشان می‌شوند. باقی ما، والدینی داریم که بعد از مرگ، پدر و مادر بهتری هستند. مردن، زیباترین کاری است که مادرم تا به‌حال برایم انجام داده.

از او می‌پرسم: «پولدار بودن چطوریه؟» «احتمالاً خیلی با فقیر بودن فرق نداره. فقط این که پول زیاد داری.» حرفش خنده‌دار است اما حتی لبخند هم نمی‌زنم. «فقط یه آدم پولدار این حرف رو می‌زنه.»‌

«پولدارها هیچ‌وقت خوشحال نیستن.»