کتاب سنت شکن

ــ بگم یا من یا سیگار چی؟ شهاب دستش را گرفت و نشاندش کنار خودش: ــ معلومه، تو!

درد که یکی باشد، همدردی هم پشت سرش می‌آید.

سنت‌های اشتباهی را باید شکست. از دل تمام این شکستن‌ها،‌ نوری می‌تابد که شاید یک روز، سلول تاریکی را روشن کند. سایه‌ها کنار بروند و شهاب، در آسمانی تاریک رد شود و آن موقع بشود نیک‌بختی و عشق را آرزو کرد...

ــ هیچی ارزش اینو نداره که بخوایم این دو روزی رو که زورکی زنده‌ایم حروم کنیم.

دائم میان کابوس‌هایم، آن لحظات پر شکنجه را مرور می‌کردم تا روزی که به خدا برسم. تا روزی که گلایه کنم زن را به جرم خطای حوا به بند مردان کشاندی؟ گناه آدم را برای چیدن یک سیب فقط از زن گرفتی؟ که تا دنیا، دنیاست به خاطر یک اشتباه، به خاطر یک سست‌ارادگی، گوش به فرمان و بردهٔ آفریدهٔ دیگرت شود؟ قرار بود خودت آدمیزاد را تنبیه کنی و درس ایمان و اعتقاد را به خوردش دهی اما چرا نصیب زن، همیشه ته‌ماندهٔ مرحمت‌ها شد؟ چرا دوباره مرد سوار بر مرکب غرور تازاند و عنوان جنسیت برتر را گرفت!

"جز خودت و خدا، یه وقتا هیچکی نیست تا کمکت باشه، اما... خودت، قهرمان خودت باش. نترس. بجنگ. محکم باش. وقتی که محکم باشی، هر دشمن قدری هم که روبه‌روت باشه، ترس شکست می‌افته به دلش."

تا روزی که گلایه کنم زن را به جرم خطای حوا به بند مردان کشاندی؟ گناه آدم را برای چیدن یک سیب فقط از زن گرفتی؟ که تا دنیا، دنیاست به خاطر یک اشتباه، به خاطر یک سست‌ارادگی، گوش به فرمان و بردهٔ آفریدهٔ دیگرت شود؟ قرار بود خودت آدمیزاد را تنبیه کنی و درس ایمان و اعتقاد را به خوردش دهی اما چرا نصیب زن، همیشه ته‌ماندهٔ مرحمت‌ها شد؟ چرا دوباره مرد سوار بر مرکب غرور تازاند و عنوان جنسیت برتر را گرفت!

درد مشترک، نسبتمان را آن‌قدر نزدیک کرده بود که واهمهٔ از دست دادن داشتیم. هردویمان!

راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

نشستم توی اتاقی که یک روز فکر می‌کردم دنیا برایم میان همان چهاردیواری دفن شده و حالا نمی‌دانستم از خوشبختی‌ام چطور بگویم!

"تقدیر هر غریق نجاتی، شاید یک روز غرق شدن در همان موج‌های وحشی باشد که یکی را از میانش بیرون کشیده!"

اگر با اشک ریختن و ماتم زدن، مُرده‌ها زنده می‌شدند، دیگر هیچ‌کس از دنیا کم نمی‌شد.

درست لحظاتی که آرزو داریم خودمان تمام بلاها را تحمل کنیم و بلایی سر عزیزانمان نیاید.

درست لحظاتی که آرزو داریم خودمان تمام بلاها را تحمل کنیم و بلایی سر عزیزانمان نیاید.

"جز خودت و خدا، یه وقتا هیچکی نیست تا کمکت باشه، اما... خودت، قهرمان خودت باش. نترس. بجنگ. محکم باش.

گناه آدم را برای چیدن یک سیب فقط از زن گرفتی؟ که تا دنیا، دنیاست به خاطر یک اشتباه، به خاطر یک سست‌ارادگی، گوش به فرمان و بردهٔ آفریدهٔ دیگرت شود؟ قرار بود خودت آدمیزاد را تنبیه کنی و درس ایمان و اعتقاد را به خوردش دهی اما چرا نصیب زن، همیشه ته‌ماندهٔ مرحمت‌ها شد؟ چرا دوباره مرد سوار بر مرکب غرور تازاند و عنوان جنسیت برتر را گرفت!

ــ تقدیر، تقدیره! دست روزگار و آدما با هم توشه! زورت که کم باشه، می‌خواد خودشو بهت نشون بده!

گریه، جایی شفاست که مرهم باشد، نه حسرت!

سنت‌های اشتباهی را باید شکست. از دل تمام این شکستن‌ها،‌ نوری می‌تابد که شاید یک روز، سلول تاریکی را روشن کند. سایه‌ها کنار بروند و شهاب، در آسمانی تاریک رد شود و آن موقع بشود نیک‌بختی و عشق را آرزو کرد...

رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم... شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی!

"جز خودت و خدا، یه وقتا هیچکی نیست تا کمکت باشه، اما... خودت، قهرمان خودت باش. نترس. بجنگ. محکم باش. وقتی که محکم باشی، هر دشمن قدری هم که روبه‌روت باشه، ترس شکست می‌افته به دلش

بی‌خبری، همیشه هم خوش‌خبری نیست، گاهی مثل سمی است که ذره‌ذره به جان ریخته می‌شود و تهش آدم می‌ماند و نگاهی خشک شده به سقف و جانی که دیگر نیست.

رؤیایی که باید با تصمیمی درست سر می‌بُریدم و خونش را پای نهال مصلحت‌ها می‌ریختم.

ــ هیچی ارزش اینو نداره که بخوایم این دو روزی رو که زورکی زنده‌ایم حروم کنیم. ــ تو مگه می‌دونی درد من چیه؟ ــ نه! ولی می‌دونم مجبوریم زندگی کنیم.

همیشه برای خواستن و دوست داشتنم امایی وجود داشت.

اگر روزهای خوشم بود، چه؟