کتاب جسد

همۀ ما یک شخص هستیم و بعد دست از شخص بودن برمی‌داریم و یک جسد جای ما را می‌گیرد.

افرادی هستند که در زمان زنده بودنشان دستاوردهایشان برای بشریت به دست فراموشی سپرده شد، اما روی صفحات کتاب‌ها و نشریات جاودانه شدند.

مرده‌ها در مجموع استعداد چندانی ندارند. نمی‌توانند واترپلو بازی کنند، بند چکمه‌هایشان را ببندند یا مثلاً سهم فروش از بازار را به بیشترین سطح برسانند. نمی‌توانند جوک بگویند یا در ازای مقداری لوبیای پخته برقصند. اما یک چیز است که مرده‌ها به حد عالی درش مهارت دارند. آن‌ها در تحمل درد استادند.

دَلی گفت: «فکر می‌کنم تعداد خیلی زیادی از اهداکننده‌ها اصلاً واسه‌شون مهم نیست که چی به سر جسدشون بیاد. برای اون‌ها این فقط یه روش کاربردیه واسۀ خلاص شدن از شر جسد؛ یه روش کاربردی که خوشبختانه یک عالمه ایثار هم تو خودش داره.»

اگر اصرار دارید که در اتوموبیل‌های مدل قدیمی بدون کمربند ایمنی رانندگی کنید، سعی کنید تصادف‌هایتان را جوری زمان‌بندی کنید که در فاز سیستول از ضربان (بازۀ پمپاژ خون به بیرون از قلب) اتفاق بیفتند.

ایدۀ اصلی این است که در جریان تصادف هر چه خودرو بیشتر داغان شود، شما کمتر داغان می‌شوید

اگر می‌خواهید دیگران احساس بهتری به اجساد داشته باشند، آن‌ها را تکه‌تکه کنید. دیدن کالبد بی‌جان یک گاو ناراحت‌کننده است، اما گوشت سرسینۀ گاو فقط یک شام است.

برخی از استادان تشریح از دانشجویان خود می‌خواستند نیمه‌شب به قبرستان‌ها هجوم ببرند و برای کلاس‌هایشان جسد جور کنند.

آدم بالاخره به صحنه‌های خشن عادت می‌کند، اما به زندگی‌های درهم‌شکسته نه.

مرده‌ها در مجموع استعداد چندانی ندارند. نمی‌توانند واترپلو بازی کنند، بند چکمه‌هایشان را ببندند یا مثلاً سهم فروش از بازار را به بیشترین سطح برسانند. نمی‌توانند جوک بگویند یا در ازای مقداری لوبیای پخته برقصند. اما یک چیز است که مرده‌ها به حد عالی درش مهارت دارند. آن‌ها در تحمل درد استادند.

آزمایشگاه‌های تشریح در انتخاب جسد سخت‌پسندند، درست مثل زن اشراف‌زاده‌ای که دنبال عشق می‌گردد: نباید زیادی قدبلند، زیادی چاق یا مبتلا به امراض مسری باشید.

در متون بودایی بخشی دربارۀ خودآگاهی وجود دارد به نام «مراقبۀ نُه قبرستان». در معبدهای بودایی به دانش‌آموزان دستور می‌دهند توی محوطۀ قبرستان بالای سر اجساد روبه‌زوال به مراقبه بنشینند. آن‌ها باید کار را از یک جسد «متورم، کبود و در حال گندیدن» آغاز کنند و در نهایت به جسد «خورده‌شده توسط انواع‌واقسام کرم‌ها» و از آنجا به «اسکلتی بدون گوشت و خون» برسند «که تاندون‌ها آن را کنار هم نگه داشته‌اند.» به راهبان می‌گویند آن‌قدر به مراقبه ادامه دهند تا آرام شوند و لبخند روی لبانشان ظاهر شود. برای آرپاد و ران توضیح می‌دهم که هدف از این تکلیف این است که راهبان دربارۀ روند گذرای وجود مادی به آرامش برسند. به حس انزجار و ترس غلبه کنند. یا همچنین چیزی.

لازم نیست حتماً روی جسد پا بگذارید تا کفش‌هایتان بوی مردار بگیرد. به دلایلی که همین تازگی شاهد بودیم خاک اطراف جسد پُر است از مایعات حاصل از زوال بدن. کسانی مثل آرپاد با تحلیل مواد شیمیایی موجود در خاک می‌توانند تشخیص دهند که آیا جسد از محل اصلی‌اش جابه‌جا شده یا نه. اگر اسیدهای چرب و مایعات منحصربه‌فرد ناشی از زوال جسد در محل موجود نباشند، این یعنی جسد در همان جایی که هست قرار نداشته و همان جا متلاشی نشده است.

کمپانی فورد یک بینی الکترونیکی تولید کرده که برای تشخیص «بوی اتوموبیل نو» از آن استفاده می‌کنند. خریداران اتوموبیل انتظار دارند اتوموبیلشان بوی بخصوصی بدهد: بوی چرم و تازگی، اما بدون بوی پلاستیک و رزین. این بینی الکترونیکی کمپانی را خاطرجمع می‌کند که اتوموبیل بوی اتوموبیل نو می‌دهد. آرپاد می‌گوید که دستگاه تشخیص بوی کمپانی فورد احتمالاً از فنّاوری‌ای مشابه فنّاوری بینی الکترونیک برای تشخیص مرحلۀ زوال اجساد استفاده می‌کند.

عزیز مرحوم آدم برایش چیزی بیشتر از یک جسد است، چون همان‌ها هستند که آن دنیا برای زنده‌ها جا رزرو می‌کنند. آن‌ها ظرفی هستند که احساساتی را که ما داریم نگه می‌دارند، اما خودشان دیگر این احساسات را ندارند.

(فرایند تحنیط بافت پوست را سفت می‌کند و باعث می‌شود پوست انعطاف‌پذیری کمتری داشته باشد؛ بنابراین تجربۀ جراحی روی سر تحنیط‌شده با جراحی واقعی فرق دارد).

ارتفاع قسمت باقی‌مانده از گردن خیلی کم است. اگر دست من بود، موقع بریدن از کمی پایین‌تر می‌بریدم و محل برش را یک‌جوری می‌پوشاندم. این سرها را انگار از زیر چانه بریده‌اند. انگار جسد یقه‌اسکی تنش بوده و مسئول بریدن سر دلش نیامده بافت پولیور را خراب کند.

چه کسی حاضر است دروازه‌های بهشت را برای یک آدم آش‌ولاش که رگ‌وروده‌اش آویزان است و خونابه‌اش روی فرش‌های بهشت می‌چکد باز کند؟

در دوران ابتدایی شکل‌گیری ایالات متحدۀ امریکا، مجازات اعدام به‌علاوۀ تشریح شامل حال کسانی که دوئل می‌کردند هم می‌شد، چون مجازات مرگ مشخصاً بازدارندگی کافی در ذهن رفقایی که تصمیم می‌گرفتند مشکلات شخصی را با تپانچۀ دوئل حل کنند ایجاد نمی‌کرد

در واقع یکی از اهداف این آزمایش این بود که میل‌فرمانی طراحی کنند که بر اثر ضربه متلاشی شود و به حدی شوک را جذب کند تا به قلب و شریان‌های اصلی‌اش آسیب جدی نرسد (امروزه کاپوت‌ها هم به همین منظور طراحی می‌شوند، و به همین دلیل است که کاپوت خودروها حتی بعد از تصادف‌های سبک مچاله می‌شود. ایدۀ اصلی این است که در جریان تصادف هر چه خودرو بیشتر داغان شود، شما کمتر داغان می‌شوید).

میزان پتاسیم موجود در مادۀ تشکیل‌دهندۀ تخم چشم ظرف ۲۴ ساعت ابتدایی پس از مرگ مفید است و خیلی کمک می‌کند، و همین‌طور آلگور مورتیس یا مرحلۀ سرد شدن جسد: صرف‌نظر از دماهای زیادی بالا یا زیادی پایین، جسد هر ساعت ۵/۱ درجۀ فارنهایت سرد می‌شود تا با محیط اطرافش هم‌دما شود (ریگور مورتیس در مقایسه با آلگور مورتیس متغیرتر است: این مرحله چند ساعت بعد از مرگ و معمولاً در نواحی سر و گردن آغاز می‌شود و به سمت پایین بدن ادامه پیدا می‌کند و بین ۱۰ تا ۴۸ ساعت پس از مرگ ناپدید می‌شود). اگر بیش از سه روز از مرگ جسد گذشته باشد، مأموران جرم‌شناسی برای یافتن جواب‌هایشان به سرنخ‌های حشره‌شناسی (مثلاً لاروهای مگس چقدر سن دارند) و مراحل زوال جسد روی می‌آورند.

وقتی ما می‌میریم، باکتری‌ها دست از خوردن آنچه ما می‌خوردیم برمی‌دارند و شروع می‌کنند به خوردن خود ما.

وقتی زنده‌ایم، آن گاز را دفع می‌کنیم. از آنجا که مرده‌ها عضلات شکم فعال، اسفنکتر فعال و هم‌اتاقی غیرفعال ندارند که شب‌ها با گاز روده عاصی‌اش کنند، گاز از خودشان دفع نمی‌کنند. یعنی نمی‌توانند دفع کنند. بنابراین گاز داخل شکم انباشته می‌شود و آن را باد می‌کند.

باد کردن بیش‌ازهمه در ناحیۀ شکم مشهود است؛ یعنی جایی که باکتری‌های بیشتری وجود دارد. اما در نقاط دیگر هم باکتری‌ها تجمع می‌کنند، مثل دهان و آلت تناسلی. آرپاد ادامه می‌دهد. گاز ناشی از فعالیت باکتری‌ها آن‌قدر باعث تورم لب‌ها و زبان می‌شود که در نهایت زبان از دهان بیرون می‌زند: درست همان‌طور که در فیلم‌های کارتونی می‌بینیم. چشم‌ها باد نمی‌کنند، چون مایع درونشان مدت‌ها قبل تخلیه شده است. از چشم خبری نیست. فقط دوتا ضربدر جایشان باقی مانده. درست مثل فیلم‌های کارتونی.

در متون بودایی بخشی دربارۀ خودآگاهی وجود دارد به نام «مراقبۀ نُه قبرستان». در معبدهای بودایی به دانش‌آموزان دستور می‌دهند توی محوطۀ قبرستان بالای سر اجساد روبه‌زوال به مراقبه بنشینند. آن‌ها باید کار را از یک جسد «متورم، کبود و در حال گندیدن» آغاز کنند و در نهایت به جسد «خورده‌شده توسط انواع‌واقسام کرم‌ها» و از آنجا به «اسکلتی بدون گوشت و خون» برسند «که تاندون‌ها آن را کنار هم نگه داشته‌اند.» به راهبان می‌گویند آن‌قدر به مراقبه ادامه دهند تا آرام شوند و لبخند روی لبانشان ظاهر شود. برای آرپاد و ران توضیح می‌دهم که هدف از این تکلیف این است که راهبان دربارۀ روند گذرای وجود مادی به آرامش برسند. به حس انزجار و ترس غلبه کنند. یا همچنین چیزی.

لازم نیست حتماً روی جسد پا بگذارید تا کفش‌هایتان بوی مردار بگیرد. به دلایلی که همین تازگی شاهد بودیم خاک اطراف جسد پُر است از مایعات حاصل از زوال بدن. کسانی مثل آرپاد با تحلیل مواد شیمیایی موجود در خاک می‌توانند تشخیص دهند که آیا جسد از محل اصلی‌اش جابه‌جا شده یا نه. اگر اسیدهای چرب و مایعات منحصربه‌فرد ناشی از زوال جسد در محل موجود نباشند، این یعنی جسد در همان جایی که هست قرار نداشته و همان جا متلاشی نشده است.

کمپانی فورد یک بینی الکترونیکی تولید کرده که برای تشخیص «بوی اتوموبیل نو» از آن استفاده می‌کنند. خریداران اتوموبیل انتظار دارند اتوموبیلشان بوی بخصوصی بدهد: بوی چرم و تازگی، اما بدون بوی پلاستیک و رزین. این بینی الکترونیکی کمپانی را خاطرجمع می‌کند که اتوموبیل بوی اتوموبیل نو می‌دهد. آرپاد می‌گوید که دستگاه تشخیص بوی کمپانی فورد احتمالاً از فنّاوری‌ای مشابه فنّاوری بینی الکترونیک برای تشخیص مرحلۀ زوال اجساد استفاده می‌کند.